Fruit

Helaas zijn voor onze puberpollen de dagen van het fruithapje voorgoed voorbij. Sinds ze op de middelbare zitten gaat er geen appel of mandarijn meer mee naar school, waaruit maar weer blijkt dat eerder behaalde successen geen garantie bieden voor de toekomst. De heren blieven geen fruit meer, dus moeten ze met zachte dwang worden geholpen. Eerst fruit, dan snoep, is nu ons motto. 

Het is echter vechten tegen de bierkaai. Hoe meer wij erop aandringen, hoe meer de vruchten der aarde worden veracht. Ook het aanlokkelijke geloofsinzicht dat we op weg zijn naar een land van melk en honing maakt tegenwoordig verdacht weinig indruk. Hun interesse gaat vooral uit naar de vleespotten, hoewel ze daarbij niet perse een voorkeur hebben voor Egyptische, hetgeen ons nog enige hoop verschaft. Het enige dat onze oudste nog een beetje te eh … pruimen vindt zijn druiven, kiwi’s en vooral bananen. Neem de volgende uitdrukking louter figuurlijk, maar hij heeft inmiddels zodanig de buik vol van appels dat hij zeker weet dat het een bewuste keuze was van de boze heks om Sneeuwwitje een appel op te dringen, en dat zelfs ook zonder ingespoten gif het arme kind tegen de vlakte zou zijn gegaan. Hij heeft met terugwerkende kracht alsnog erg met haar te doen. Voorts gelooft hij stellig dat de boom der kennis van goed en kwaad zonder enige twijfel een appelboom moet zijn geweest en dat we dus maar blij moeten zijn dat hij er een heilige afkeer van heeft ontwikkeld. Geloof en bijgeloof ontmoeten elkaar niet zelden in het vernauwde puberbrein.

Maar nadat ik onlangs weer eens de confronterende lat van vergelijking langs zijn fruitconsumptie had gelegd, had onze oudste zowaar goed nieuws te melden. Hij had die dag wel vijf stuks fruit achter elkaar op. Omdat het geloof nooit te veel kan verwachten vroeg ik verheugd wat hij dan allemaal had gegeten. Het waren vijf druiven geweest. Uit pure dankbaarheid hierover heb ik toen onmiddellijk een appeltje voor hem geschild.

Je ne suis pas Charlie

Een ernstig verzoek

De actie die werd georganiseerd door Serious Request voor vrouwen en meisjes die slachtoffer zijn geworden van seksueel geweld heeft dit jaar ruim twaalf miljoen euro opgebracht. Een prachtig resultaat.

Maar zullen we dan hierbij ook even afspreken dat alle gulle gevers aan die actie zich vanaf heden nooit (meer) zullen bezondigen aan porno of prostitutie? Zodat deze giften niet verworden tot een moderne vorm van aflaat en de gevers op de jongste dag niet als huichelaars zullen worden ontmaskerd? Of snij ik nu een onderwerp aan dat totaal niet aan de orde is?

Van slanke den tot Christusboom

Daar sta je dan, te pronken voor je nieuwe eigenaars. Jij die kort geleden nog zo mooi en fier overeind stond en zo vol van natuurlijke schoonheid was. Een en al leven, altijd buiten, alle weersomstandigheden trotserende. Hoe wreed lijkt er nu een einde aan je dagen te zijn gekomen. Hoezeer is je trots geknakt. Ondanks alle opsmuk, of juist daardoor, ben je slechts een schaduw geworden van wie je was en eigenlijk ook hoort te zijn.

Hoe is het zover gekomen? Eerst werd je met enkele grove en meedogenloze slagen ontworteld en kwam je daardoor ten val. Direct daarna werd je, bijna ontzield, opgepakt en ergens in een laadruimte gesmeten. Je werd uit je natuurlijke habitat gerukt en in onheilspellende duisternis vervoerd naar een onbestemde plaats. Daar werd je vervolgens gekneveld door een veel te strak zittend net van nylon die al je takken de levensruimte benam. Alsof je leven nog verder getemd diende te worden dan al was gebeurd. Alsof het nog niet genoeg was dat de aanvoer van je levenssappen je ruw was ontnomen. Je moest maar zien hoe je in leven bleef. Opnieuw werd je vervoerd, nog verder van huis, naar een hel verlichte plek, als ware het een bordeel waar je als handelswaar verkocht zou gaan worden. Je kreeg een label om je stam waarin je eigenschappen werden aangedikt en over je herkomst werd gelogen. Voor een paar tientjes wisselde je van eigenaar en werd je meegenomen naar een oververhitte plaats waar je kunstmatig recht overeind werd gezet en gehouden door een kruis in je bast te slaan. Vervolgens werd je bespottelijk aangekleed met ballen en lampen en slingers en een piek. Je voelde je vernederd en verkracht. Je voelde je als een hoer die opzichtig werd opgesmukt voor haar klanten. Even stond je in het middelpunt van de belangstelling. Maar uiteindelijk ging het helemaal niet om jou, zoveel was duidelijk. Net als bij een publieke vrouw wist men je naam niet eens en maalde men daar ook niet om. Als uiting daarvan werd er een spottend liedje over je gezongen waarin je nota bene een den werd genoemd.

Nadat het nieuwe er vanaf was werd je al gauw gewoontjes en nadat je de eerste tekenen van uitval begon te vertonen hoorde je hoe er werd gesproken over wat men verder met je zou aan moeten. Men wilde van je af, maar hoe? Terug naar het bos zou te duur zijn. Het zou sowieso al onmogelijk zijn om je opnieuw ergens te laten wortelen, zover was je al heen. Van verdriet vloeide er een druppel hars van je bast naar beneden. Niemand die het zag. En terwijl jij de doodstrijd voerde waren je wrede eigenaars bezig om zichzelf te vullen met copieuze maaltijden.

Ontworteld, ontvoerd, vernederd, verkracht, gekruisigd, tentoongesteld, verwaarloosd, verpieterd, uitgedroogd, en uiteindelijk (half) dood weggesmeten.  

Zo ben je geworden tot een ware Christusboom.

 

 

 

 

Vervolg overheidscampagne Vieze Vaatdoekjes

Een overheidscampagne tegen vieze vaatdoekjes. Met als motto: elke dag even verschonen. Mooi.

Nu is het wachten op een vervolg vanuit christelijk hoek.

Een kerkelijke campagne tegen een vuil hart of geweten. Motto: elke dag even verschonen.

U weet wel waar.

De gelijkenis van de idealist en de realist

Twee mensen gingen naar de kerk om te bidden, de een was een idealist en de ander een realist. De idealist stond daar rechtop en bad bij zichzelf: “God, ik dank u dat ik niet ben als de andere mensen, die milieuonvriendelijk, asociaal of uitbuiters zijn, en dat ik ook niet ben als die zogenaamde realist. Ik ben vegetariër en koop ook altijd uitsluitend ecologische producten. Ik heb zonnepanelen laten installeren en bezit geen auto omdat ik uit principe alles met de fiets of met het openbaar vervoer doe. Ik heb een baan in het welzijnswerk en mijn vrije tijd verdeel ik over biologisch tuinieren en het geven van mantelzorg aan mijn oude moeder. Ik ben lid van de SP en maak mij ook verdienstelijk in het plaatselijke buurtcomité.”

De realist bleef een eind uit de buurt van de idealist, stond eveneens rechtop en bad bij zichzelf: “God, ik dank u dat ik niet ben zoals de idealisten die denken dat ze zo geweldig zijn omdat ze zogenaamd allerlei goede dingen doen. In feite hebben ze er geen idee van hoe de wereld daadwerkelijk in elkaar steekt en vinden ze zichzelf al heel goed als ze hun afval scheiden en rechtsdraaiende yoghurt kopen. Maar als hardwerkende ondernemer zorg  ik ervoor dat veel mensen die anders hun hand moesten ophouden nu tenminste nog een baan hebben en zo voor zichzelf kunnen zorgen. Feitelijk help ik dus veel meer mensen dan zij, omdat mede door mij de economie draaiende blijft en er zodoende ook nog geld is voor goede doelen, waar ik mij trouwens ook nog voor inzet, zoals bij de Rotary Club.”

Zowel de idealist als de realist ging ongerechtvaardigd naar huis. Want wie zichzelf, op welke wijze dan ook, verhoogt zal vernederd worden.

Terugkeer

De Nederlands Gereformeerde Kerk komt op een goede dag tot ontdekking dat zij in feite geen enkel bestaansrecht heeft en keert met gepaste schaamte terug naar de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerk. Na aanvankelijke grote verlegenheid met de situatie te hebben gekregen, vraagt die zich op haar beurt af hoe zij eigenlijk nog langer kan verantwoorden dat zij indertijd de Gereformeerde Kerk heeft verlaten en sluit zich aan bij wat nu de Protestantse Kerk van Nederland is geworden. Inmiddels hebben de Remonstrantse Broederschap, de Nederlandse Protestantenbond, de Hersteld Hervormde Kerk, de Christelijk Gereformeerde Kerk, de Gereformeerde Gemeenten, de Oud Gereformeerde Gemeenten, de Gereformeerde Gemeenten in Nederland, de Hersteld Gereformeerde Gemeenten, de Voortgezette Gereformeerde Kerken in Nederland en tientallen andere soortgelijke splinterdenominaties dat ook gedaan. De drie aanvankelijke geledingen van de PKN beseffen hiermee pas goed wat het is om vanuit heilige vrees voor God in zak en as terug te keren naar broeders en zusters die eens de rug zijn toegekeerd en vaardigen een bidden en vasten uit. Naar aanleiding daarvan wordt besloten om zichzelf op te heffen en boete te doen over alle haat en nijd, oorlog, moord, diefstal en vernieling die zij vanaf de tijd van de Reformatie de roomse kerk heeft aangedaan. Bij het vernemen van al deze zaken schudt de rooms-katholieke kerk op haar grondvesten en zondert zij veertig dagen af voor bezinning en inkeer. Allerhande apostolische afsplitsingen, Baptistengemeenten, evangelische groeperingen en pinksterbewegingen weten hierna niet hoe snel ze willen instemmen met deze eenwording en gaan geruisloos op in de groeiende, ene, algemene, christelijke kerk. Dan vindt, na duizend jaar tweedracht, een definitieve omwenteling plaats en keert de rooms-katholieke kerk zich naar het oosten, valt op de knieën en belijdt ze in tranen haar zonden inzake de afkeer, minachting en veroordeling van de orthodoxe kerk van Constantinopel vanaf het jaar 1000 tot op heden.

Na alle uitingen van spijt, verdriet, berouw, verootmoediging en schuld belijden wordt besloten om alle kerkelijke geledingen in afvaardigingen te laten samenkomen in Jeruzalem. De staat Israël heet de christelijke kerk van alle plaatsen hartelijk welkom en stelt accommodatie en vervoer beschikbaar. Inmiddels heeft het opperrabbinaat van Jeruzalem - geïnspireerd door de actualiteit - zich opnieuw gebogen over het Nieuwe Testament en leest met ongesluierde harten en hemelse ogen wie de Rabbi van Nazareth werkelijk was.

 

1. Diezelfde dag scheurt het wolkendek van de hemel en verschijnt in blinkende gestalte de Zoon des Mensen op de berg Sion.*
2. Diezelfde middag doe ik mijn ogen open, kom ik langzaam overeind en bemerk ik dat ik weer eens heb liggen dagdromen.*

 

* Doorstrepen wat niet wordt verlangd