Passie

De moderne mens zegt:

"Ik moet de stem van mijn hart volgen."



Maar Jeremia zegt:

"Niets is zo onbetrouwbaar als het hart, onverbeterlijk is het, wie kan het peilen?"



De vraag is: Kies ik voor "passie" of kies ik voor God?

Over formuliergebeden

Ik hoorde laatst over iemand die erg blij was dat er "bij ons" (bedoeld wordt: in onze kerkafdeling c.q. kerkscheuring) geen sprake was van formuliergebeden. 

Mmm.

Ik zou deze vrouw wel eens het volgende willen vragen:

'Wat dunkt u over het Onze Vader, zuster? Is dat een formuliergebed of behoort dat tot de zogenaamde vrije gebeden?'

Laat het NIET los!

'Je moet het gewoon loslaten.'

Als ik voor elke keer dat ik die goedbedoelde uitspraak inmiddels heb gehoord een euro kreeg zou  ik nu een bemiddeld man zijn. Dat ben ik ook wel, maar dan anders.

In ons tijdsbestek wordt bovenstaande  raadgeving nogal eens gebezigd door mensen die een ander (of zichzelf: 'ik moet het leren loslaten') verder willen helpen. Ook christenen zijn vaak druk bezig met het loslaten van allerlei zaken die ze beter kunnen missen dan rijk zijn.

Tja. Het klinkt goed, het is goedbedoeld en misschien doet het ook ergens wel enig goed. Wie weet.

Maar toch.

Toch wil ik een waarschuwing geven. Waarom? Omdat je voor loslaten niemand anders nodig hebt. Geen ander mens en ook geen God. Loslaten doe je namelijk in je eentje. Loslaten is per definitie een egocentrisch proces. IK laat iets los, waar IK last van heb. En nadat IK het heb losgelaten heb IK er mooi geen last meer van. IK bevrijd mij van iets akeligs zodat IK vrij en blij weer helemaal MIJZELF kan zijn. Leve (mijn) IK!

Er is een causaal verband tussen het toenemen van die afschuwelijke Boeddhabeeldjes in vensterbanken, tuinen, terrassen en de hemel wil niet weten waar nog meer enerzijds, en goedbedoelde adviezen om vooral maar dingen los te laten waar je last van hebt anderzijds. Want ergens last van hebben da's maar eh... lastig. Daar zijn we natuurlijk niet voor geschapen. Dat is vaak de gedachte die meekomt met dit soort uitspraken.

Maar dat is een leugen. Zie maar eens op Christus. Was hij geschapen om nergens last van te hebben? Om allerlei zaken los te laten? En de apostelen dan? Ook geschapen om te kiezen telkens los te laten en vrij en blij door het leven te wandelen?
Het tegendeel is waar, lezen we in de Heilige Schrift. Jezus was de Man van Smarten en bijna alle apostelen zijn (ook) de marteldood gestorven. Het enige wat ze hadden losgelaten was hun oude mens, hun vlees dat ze hadden laten kruisigen. Maar dat was geen loslaten pur sang. Dat was OVERGEVEN. Voor overgeven zijn twee partijen nodig. De een geeft (iets / zichzelf) over AAN de ander / de Ander. Overgave heeft een adres (buiten zichzelf). En dat maakt een wereld van verschil in vergelijking met loslaten.

Loslaten hoort bij Boeddha. Overgeven hoort bij Christus. (Mijzelf) overgeven doe ik aan Christus. Pas dan word en ben ik bevrijd van iets waar ik heel erg veel last van heb: mijn eigen ik.

Daarom: laat het niet los, maar geef het over.

Geef je zelf over.

Vervreemd

Vandaag gelezen in Trouw:


"De relatie tussen mens en natuur is zo verstoord, dat iemand die buiten loopt op zijn mobiel kijkt wat voor weer het is."

Lijden

Deze week iets gelezen over lijden van een wijze, oude broeder: Twee korte zinnen die zich laten lezen als één one-liner. Maar wat een levenservaring en wijsheid zit hier achter:


"Lijden is niet zinloos. Want God laat het toe."

Uit mijn doppen kijken

Ha! Eindelijk kon ik weer eens laten zien dat ik als tweelinker-handige man zo af en toe best mijn mannetje sta. Jongste Zoons dynamo deed het niet meer en dus moest er een nieuw dopje op. Ik weet namelijk wel twee dingen van een fiets en dit was er toevallig één van. Ik viste zo’n  dopje uit de tas met fietsbenodigdheden en commandeerde Jongste Zoon hiermee naar zijn dynamo. ‘Houd je kop goed bij je dop!’, riep ik niets te beroerd voor een flauwe woordgrap hem nog achterna. Even later was hij al weer terug. Hij kreeg het oude dopje er niet af. De slappeling. Ook zei hij nog iets over een ander systeem of zo, maar dat wuifde ik vastberaden weg. Tijd voor een patriarchaal ingrijpen. Voorwaar: een oud dopje van een dynamo afhalen, hoe moeilijk kon dat zijn? Bovendien had ik zoiets al vaker gedaan, toen bij mijn eigen fiets het licht doofde.
Het dopje, dat totaal geen reliëf meer had, wist ruimschoots weerstand te bieden tegen een man in de kracht van zijn leven, die daardoor bedacht dat versterking slechts zou kunnen worden gevonden in de keukenla. Gewapend met een keukenmesje en behept met aanzienlijk meer adrenaline dan gezond is wendde ik mij opnieuw tot de fiets. Met ongekende krachten wist ik het oude dopje ernstig letsel toe te brengen, maar het kreng bleef in weerwil van mijn masculiene superioriteit verkleefd aan de dynamo. Jongste Zoon stond erbij en keek ernaar en zou zichzelf niet zijn om mij ongevraagd enig goedbedoeld advies toe te vertrouwen. Het nut van zijn eerdere adviezen indachtig sloot ik, bijna gewoontegetrouw, mijn oren voor zijn gezwets en liet de ongetemde man in mij los. Inmiddels ontdaan van elke natuurlijke remming viel ik met ongecontroleerde, ja zelfs onbeteugelde kracht de dynamodop aan, totdat Jongste Zoons oudere broer, wiens naam mij nu met redenen omkleed even niet te binnen wil schieten, het toneel betrad. Die keek de zaak heel even aan en zei toen ongegeneerd: "Het dopje is er al vanaf pap, je molt nu de dynamo zelf." Opnieuw doofde mijn licht.

Een zekere gelijkenis

Het is een schande! 

Er is een dubbelganger geconstateerd van mij, 

de oud-leraar Duits de heer O. den Beste. 

Die O staat weliswaar voor Otto, 

maar het is voor u gewoon de héér den Beste, ja?

Maar wat ik zei: een schande is het! 

Iedereen die deze winter maar even een zogenaamd koddige muts over het hoofd trekt en een gestudeerde gezichtsuitdrukking aanneemt denkt blijkbaar een 'leuke persiflage' van mijn persoon te kunnen neerzetten. 

Hierbij teken ik officieel protest aan tegen dit goedkoop en lafhartig vermaak. Verboden moest het worden. Maar dat zal wel niet gaan lukken in dit land waar iedereen maar alles zegt en doet. 

Maar ik zeg dan dit:

Hoed u voor namaak!

Ach, was het niet Goethe die het al zei:

Es gibt Menschen, in denen man leben kann, ohne mit ihnen zu leben, und umgekehrt.