Mercedes Benz

"Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz?", zong Janis Joplin in 1970. Drie dagen later was ze dood.

 
Het automerk heeft decennia later dit lied nog handig weten te gebruiken in diverse hippe reclamespots.

En the Lord?

Zou die niet wachten totdat iemand zingt of bidt

"Oh Lord, shall I sell my Mercedes Benz?"

Iedereen verdient een morgen

Ik reed laatst over een weg waarlangs een spandoek van KWF Kankerbestrijding was gespannen. Hierop was de bovenstaande spreuk te lezen. "Iedereen verdient een morgen."
Zoals zo vaak gebeurt in reclameslogans gaat ook deze spreuk uit van de goedheid van de mens. De aantrekkelijke gedachte is: wij mensen verdienen het om te leven. Op die kurk drijft de reclamecampagne van de kankerbestrijding. Waar die kurk zelf dan ook op mag drijven het is in ieder geval niet het evangelie van Jezus Christus. Want hoe anders spreekt de Zoon van God over wat wij mensen verdienen. Als wij ons niet willen bekeren is het enige dat wij verdienen de dood, zei Hij.

Tot zover 'Onze Lieve Heer'.

Overdreven?

Lees Luc. 13: 1-5 maar eens:

1 Er waren op dat moment ook enkele mensen aanwezig die hem vertelden over de Galileeërs van wie Pilatus het bloed vermengd had met hun offers. 2 Hij zei tegen hen: ‘Denken jullie dat die Galileeërs grotere zondaars waren dan alle andere Galileeërs, omdat ze dat ondergaan hebben? 3 Zeker niet, zeg ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen, zul je allemaal op dezelfde wijze omkomen. 4 Of die achttien die stierven doordat de Siloamtoren op hen viel – denken jullie dat zij schuldiger waren dan alle andere mensen die in Jeruzalem wonen? 5 Zeker niet, zeg ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen, zul je allemaal net zo sterven als zij.’

En toch.

Toch is God liefde.

Maar niet op onze condities.

Want liefde is niet hetzelfde als: everybody happy. Of: iedereen komt in de hemel. De Leeuw van Juda is geen tandeloze leeuw, ook al is Hij dan niet bijtgraag.

De glorie en de schande

De kerk bestaat uit mensen die als het moeilijk wordt het vuile werk graag door een ander laten opknappen. Ze bestaat uit zwakkelingen die het zelf niet kunnen bolwerken. Huichelaars en goochemerds. Mensen die de kat in het donker knijpen en het achter de ellebogen hebben. Mannen met eerzucht en vrouwen met praalzucht. Burgermansfatsoen overspoten met een dun laagje religie. Met kerst zit de hele meute in de kerk te zingen van vrede op aarde, maar als het er echt op aankomt, blijft de goegemeente net zo gemakkelijk op de bank hangen. De mond vol over Jezus en genade en vergeving, maar in praktijk zie je totaal geen verschil met welk ander mens dan ook. Op zijn best een groep goedbedoelende, maar niets bereikende vrijwilligers met een iets te groot geweten en een veel te klein gevoel voor realiteit. De kerk? Dat is een volkomen achterhaald instituut met een geschiedenis waar ze, als je geluk hebt, zelf liever niet aan herinnerd wil worden. En één van hen ben ik.

De kerk bestaat uit heiligen die gekocht zijn door het bloed van het Lam van God. Ze bestaat uit uitverkorenen die de hemel hebben geërfd. Mensen die zich afhankelijk hebben gemaakt van hun Verlosser. Kinderen van de Allerhoogste die zich niet hebben bevlekt met de zonden van deze wereld. Beide benen op de grond en het hart in de hemel. In de wereld, maar wezenlijk anders. Vol geloof, vol hoop, vol liefde. De kerk wordt behuisd door mensen die laten zien wat het is om de minste te willen zijn. Niet uit op effectbejag of eergevoel. Hun kruis opnemend lopen ze hun Heiland achterna, waar hij ook gaat. En waar hij is, daar zijn zij. Uit de hemel geboren, naar de hemel onderweg. Alle ballast verloren, alles afgelegd wat aards is. Licht en vrij en vol van leven. Olie voor hun lampen en brood en wijn als levenskost. Geschoeid met het evangelie van de vrede en bewapend met het Woord van de waarheid. Brandende harten en vurige liefde. Met een staat van dienst waar je jaloers op kan worden. Alles om niet ontvangen van hun enige Heer, die een eindeloze liefde voor hen koestert. En  één van hen ben ik.

 

 

 

Spiritueel onthaasten

We zijn op vakantie in Zuid-Limburg. Daar valt iets op. Daar geef ik nu nog even geen woorden aan. Een goed verstaander ziet genoeg, want de foto's spreken eigenlijk al voor zich...

 

Spiritueel onthaasten, is dat nu hetzelfde als de weg van Christus volgen? De weg van de zelfverloochening dus? "Wie zijn leven wil behouden zal het verliezen." Of toch die heel andere weg? De weg van het zelfbehoud? Van het Zelf? Van meditatie, yoga, zen, boeddha, reiki, tai chi: er staat hier telkens maar één centraal: ik.
Spiritualiteit zoals ook deze folder openbaart staat kortom haaks op het evangelie van Christus die niet op zoek was naar zingeving, maar de zingeving Zelve bleek te zijn. Of om zijn eigen woorden te spreken: de Weg, de Waarheid en het Leven was is. Dat is nog eens "liefde voor het leven".

Spek en bruid

(Gelezen in DE NIEUWE KOERS:)



Zegt een rooms-katholieke priester tegen een bevriende rabbijn:

'Je weet niet wat je mist door geen spek te eten. Waarom zou God iets zo heerlijks hebben geschapen als Hij niet wilde dat de mensen ervan zouden genieten? Wanneer probeer je eens een stukje? Waarop de rabbijn antwoordt: 'Op jouw bruiloft, eerwaarde.'

De broodtrooster

 ,,Ik heb mijn vader ooit de broodtrooster genoemd'', zegt Freek de Jonge. ,,Over troost lees ik in deze tijd niet zoveel...

Ik lees veel over slachtoffers, over claimen, over schadevergoeding. Maar de eenvoudige troost? Het offer en de troost, die twee zijn weggegooid met het badwater. Daardoor zijn we in de knoei gekomen. Wij kunnen onze schuld niet meer vereffenen.''

 

Bij gebrek aan profeten spreekt soms een clown de waarheid...

 

 

Geld of geluk?

Als geld niet gelukkig maakt waarom doet 1 op de 3 van de Nederlandse huishoudens dan mee aan de Postcodeloterij?

(bron: Trouw, zaterdag 31 mei 2014)