Vrome boekjes

Ruim een maand geleden lag ik in het ziekenhuis en las daar dit vrome boekje.

Ik moet eerlijk zeggen dat de inhoud ervan keihard binnenkwam. Blijkbaar moet ik eerst in een tamelijk penibele situatie belanden wil ik de goede boodschap tot mij krijgen doorgedrongen.
Schuin tegenover mij op de zaal lag een man die mij dit boekje zag lezen. Omdat hij constant uit was op contact met zijn medepatiënten, een behoefte overigens die hij illustreerde door de ganse dag flauwe grappen en banale toespelingen te maken, vroeg hij mij natuurlijk al snel welk boekje ik las. Ik liet het hem zien. Hij zag het, mompelde de titel nog even voor zich uit, maar hulde zich toen al snel in stilzwijgen om niet al te lang daarna over te gaan op een onderwerp van zijn eigen keuze.

Gisteren op mijn werk in de pauze gebeurde bijna hetzelfde. In de korte pauze die ik daar telkens heb wil ik toch even wat te lezen hebben en daarom had ik dit keer dit boekje meegenomen.

Mijn sympathieke collega W. die op dat moment toevallig ook even pauze had kwam bij mij zitten en ook hij vroeg welk boekje ik las. Ik liet hem de titel zien en nadat hij die had gelezen ging hij na luttele seconden over op een ander onderwerp.

Is dat erg?

Nee dat is niet erg. Maar het zegt wel iets over de radicaliteit van het christelijke geloof die niet gelovigen blijkbaar weinig aanspreekt. Ben ik dan beter dan deze mensen? Nee, dat ben ik niet. Ik lees die boekjes namelijk niet voor niets. Ik heb ze juist hard nodig.

Bovendien zijn christenen nooit beter dan andere mensen.
Ze zijn beter af.

Ultra kort verblijf

Ik ga er vast niet meer over bloggen dan dit, maar trouwe lezers weten dat ik de afgelopen dagen in het ziekenhuis heb gelegen. Ik lag daar op de afdeling Kort Verblijf. Maar omdat ik elders in dit hospitaal een spoeling moest ondergaan werd ik vrijdag even vervoerd via de lift waarin ook gewone bezoekers stonden. Die gaan er altijd klakkeloos vanuit dat patiënten in rijdende bedden sprakeloos (want vast erg ziek) voor zich uit staren. Vandaar waarschijnlijk dat ik geen enkele reactie kreeg toen ik onverwachts toch mijn mond opentrok tijdens dit ultra korte verblijf.

Er stonden zo'n vier mensen verspreid in deze ruime lift en het personeel maande hen om plaats te maken met de volgende woorden:

"Wilt u allemaal even rechts gaan staan?"

Ik kon het vervolgens niet laten om dit verzoek af te maken met

"...dan kunt u mij gewoon links laten liggen."

En zo geschiedde, want niemand lachte. Hoewel iedereen zegt dat lachen gezond is. 

Curry

- Goedemiddag met de Heer van Stand, van wie zoekt u het nummer?

- Ik zoek het nummer van Rothermo aan de Curryweg in Spijkenisse.

- U zoekt het nummer van Rothermo aan de Curryweg in Spijkenisse. Ik ga voor u kijken. Ik krijg geen vermelding. Hoe spel ik Rothermo? .... Dat weet u niet zo precies? Dan ga ik op adres voor u kijken. Ik krijg nog steeds geen vermelding bij het adres Curryweg. Een ogenblik. Ah.... ik heb het nummer nu wel voor u gevonden. Rothermo bevindt zich aan de Curieweg in Spijkenisse. De computer helpt u nu verder, een fijne dag nog!

.....

Ik vind echt niet dat iedereen in Nederland ten minstens de HAVO moet hebben gehaald en (dus) ook niet dat iedereen moet weten wie madame Curie was. Maar als we het nuchtere feit dat de meeste mensen vaker het woord 'curry' dan de naam 'Curie' in de mond nemen nu eens zouden gaan verzilveren met het volgende idee.

Laat er in elke grote of middelgrote stad een zogenaamde Frietwijk verrijzen, met daarin opgenomen de volgende straatnamen:

Curryweg

 

Sjaschlikallee

Mayodreef

Ketchupplaats

Joppierode

Kapsalonhoek

Knoflookkade

Shoarmalaan

Chilistraat

Pindaplein


Dan weet ik zeker dat ik als medewerker bij de nummerinformatiedienst sommige klanten nóg sneller zal gaan helpen dan ooit te voren!

 

Mishandelingen

Het was vanmiddag schitterend weer en ik besloot dan ook een boodschapje te forceren om een alibi te hebben om even naar en door de winkelstraat te stiefelen.

Voor de HEMA stond een drietal in knalkleuren geklede jongeren, met kapsels waaraan duidelijk zorg was besteed, te wachten op verse prooi. Meestal hoor ik daar niet bij, want ik draag geen knalkleuren en bezit geen kapsel zodat ik ook niet meer jeugdig ben.
Maar zie, een van de toffe gasten wendde zich toch tot mij (je moet toch wat) en zei zo snel als hij kon praten:

- Meneer wilt u uw handtekening zetten? Voor de dierenmishandeling?

Snel liep ik door in het besef dat de bioindustrie in haar radeloosheid nu wel tot heel eigenaardige acties bleek te zijn overgegaan.

De Heer

Zondagmiddag 28 april 2013


- Goedemiddag met de Heer van Stand, van wie zoekt u het nummer?

- Ik zoek het nummer van De Heer op het Vlissingenplein zus en zoveel in Rotterdam.

- U zoekt het nummer van De Heer op het Vlissingenplein zus en zoveel in Rotterdam. Ik ga voor u kijken.

- De Heer heeft gekozen voor een geheim nummer. Kan ik nog iets anders voor u zoeken? Nee? Dan wens ik u nog een fijne dag verder.

(....)

"De Heer heeft gekozen voor een geheim nummer." Pas toen ik het uitsprak realiseerde ik me hoe vreemd dat moet hebben geklonken...

Op een haartje na rooms-katholiek

Als Heer van Stand op gerijpte leeftijd ben ik soms wel eens nieuwsgierig naar het leven van mijn voorvaderen. Die leefden in een andere tijd en in een ander deel van ons land. De Hoekse Waard om precies te zijn. Het dorpje Klaaswaal vormde daarin de spil van mijn familie, en nog steeds wonen talloze neven en nichten om nog maar te zwijgen van allerlei (voor mij volslagen onbekende) achter(achter)neven en achter(achter)nichten in die contreien.

Recentelijk zocht ik via Google eens wat historische informatie over dat dorpje op. Zomaar voor de aardigheid. Ondanks dat ik weinig aan de weet kon komen, brachten de geschiedkundige feiten die ik wel vond bij mij een heus schokje te weeg. En dan heb ik het niet over de allereerste spelling van Klaaswaal (Claeswael) die waarschijnlijk is ontstaan uit de componenten Claes en Wael en waarvan wordt gedacht dat de landerijen aan het toenmalige water de Waal aan ene Claes Danckert toebehoorde.

So far so good. Maar vervolgens las ik iets over de kerkgeschiedenis van Klaaswaal. De markante dorpskerk aldaar werd gebouwd in het jaar des Heren 1566. En nu komt het:

Wegens onenigheid met de verantwoordelijke pastoor besloten de heer en de inwoners van Klaaswaal over te gaan tot het gereformeerde geloof.   

Ik wist niet wat ik las. Bij mijn weten was Klaaswaal altijd al het streng reformatorisch dorpje geweest dat het in feite ook wel was, maar van enige bemoeienis van de roomse kerk had ik geen weet. De logische conclusie was snel getrokken. Stel je voor dat er geen onenigheid was geweest met de verantwoordelijke pastoor (die volgens een andere website geen zin had om elke zondag het hele eind van Strijen naar Klaaswaal af te reizen) dan was de kerk in Klaaswaal vanaf het begin een rooms-katholieke geweest en was mijn familie dat logischerwijs óók! Wie weet er is zodoende wel een misdienaartje aan mij verloren gegaan. Of een monnik of priester. Of is dat nu een heel rare gedachte?

Goddelijke column (3 en slot)

De grote god Gwin

 

De grote god Gwin, wie kent hem niet?

Gwin was er razendsnel bij in de geschiedenis van de mensheid. Hij wist haarscherp hoe hij de mens in zijn greep moest krijgen. Hij fluisterde hem in het oor: is dit nou alles? Ben je hier al tevreden mee? Er is zoveel meer man. Haal eruit wat er in zit. Laat je niet afschepen met een fooi. Wees te goed voor soberheid. Armoede past niet voor jou. Jij bent gemaakt voor weelde. Het klopt: diamonds are a girl’s best friend. En niet alleen voor girls, trouwens. Geef me de ruimte en je zult versteld staan wat je allemaal kunt bereiken.

En zo ging Gwin de geschiedenis door op zoek naar willige slachtoffers. Hij vond ze bij bosjes. Zowel in de sloppen en stegen als in de paleizen en burchten. Vooral in de heersers van de machtigen en rijken vond Gwin veel van zijn eigenschappen terug. De farao van Egypte had veel te gwinnen bij de exotische inwoners van Gosen. Hij wilde ze voor geen goud kwijt. Goedkope arbeidskrachten, elke ondernemer snakt ernaar. En ze stonden bovenaan het verlanglijstje van farao. Steden bouwen zonder lastige CAO’s of Arbo-wetten, dat schoot nog eens lekker op.

Gwin wist meer heersers in te palmen. Zoals Achab. Het viel hem niet mee om zijn land te regeren zonder dat het aangevallen werd door de buurlanden. Achab zat er flink mee. Daarom liet hij de goden van zijn vrouw toe, enkel om Assyrië tevreden te houden. Zo kon je de problemen in het groot gemakkelijk de baas. Maar ook de problemen in het klein. De huis- tuin- en keukenproblemen, om zo te zeggen. Bijvoorbeeld als je tuin almaar groter wordt en je kunt je fraaie plantjes niet langer kwijt. Wat is er dan veel te gwinnen bij het stukkie van de buurman. Even over de schutting piepen en klaar ben je. Buurman begrijpt het wel. Of niet, maar daar had buurman erg weinig bij te gwinnen. Dus.

Maar ook de kleine man had zo zijn vraag naar Gwin. Gehazi, bijvoorbeeld, wist hoe je het geluk soms een beetje moest afdwingen. Kwestie van een gwin-gwin-situatie. Hij besefte heel snel: die Naäman moet je niet voor het hoofd stoten, dat zou erg onbeleefd zijn. Voor wat, hoort wat, zo leren ze dat in het buitenland. En niet alleen daar. Een leugentje om bestwil was daarom snel bedacht. Gwins doel heiligt de middelen. Zo wordt Gwin zelf ook een beetje heilig. Ja, Gwin groeit voordat je er erg in hebt zomaar uit tot een religie. Een religie met als middelpunt de alternatieve drie-enigheid Gmak, Gnot en Gwin. Ook bij u in de buurt.