Bij de dood van David Bowie

In een wereld waarin al het goddelijke wordt vermenselijkt, wordt het menselijke vergoddelijkt.

Een sterk en recent voorbeeld zien we in de reacties rondom het overlijden van David Bowie. Louter goede woorden over deze man, horen en lezen we. Terwijl hij toch voornamelijk zaken heeft voorgestaan en bewerkstelligd die volkomen indruisen tegen wat zijn Schepper heeft bedacht.

David Bowie is naar zeggen bijvoorbeeld een grote voortrekker geweest in het populariseren van androgyne levenswijzen. Hij heeft zich (daartoe?) allereerst homofiel en niet lang daarna bi-seksueel verklaard, om een decennium later doodleuk uit de kast te komen als mainstream hetero. Zijn verschijningsvormen, kleding, make-up en andere uiterlijkheden hadden lange tijd voornamelijk als enig doel het shockeren van pers en publiek en het ombuigen van de publieke opinie inzake seksuele omgangsvormen. "Hij was in alle opzichten een rebel!" verklaarde een trotse fan in mijn krant. Alsof dat iets goeds is.

Toegegeven, ik vond zijn muziek soms ook best knap. En van creativiteit en (wellicht vooral) het aanvoelen van de tijdgeest was Bowie niet gespeend. Maar evenzogoed zou je hem ook kunnen zien als hoe mijn vrouw hem geloof ik ooit eens aanduidde: als niets anders dan... een engerd.

Top 2000 a gogo

Imagine 
there's no Lennon,

it's easy if you try...

Een akelige kerstvraag

Ik zeg niet 

dat we het moeten doen... 

maar stel je voor 

dat déze Kerstmis alleen gevierd gaat worden 

met hen die 

de aangekondigde tweede komst 

van het Kerstkind 

verwachten 

en daarnaar ook verlangend zijn. 

Hoe druk (of hoe stil) 

zou het dan worden 

in onze kerstvieringen?

Second love bevalt prima!

Als christen 

heb ik ook een 

second love, 

daar maak ik 

geen geheim 

van.

Sterker nog, 

iedereen mocht laatst weten 

dat ik 

25 jaar 

met haar 

ben getrouwd!

De Onwijzen uit het Westen

Zojuist gelezen in het televisieprogrammablad:

"Jan Smit reist met zijn muzikale vrienden af naar het hoge noorden
 om op zoek te gaan naar de ingrediënten van het ultieme kerstlied."

Vraag: Wat is een kerstlied? 
Antwoord: Dat is een lied dat over Kerst gaat.

Vraag: En wat is Kerst eigenlijk?

Antwoord: Kerst is, of je het nu wilt weten of niet, de viering van de geboorte van het Christuskind Jezus.

Vraag: Waar is dat kind geboren?

Antwoord: In Bethlehem dat ligt in het land Israël. 

Vraag: Dus waar ga je dan heen als je het 'ultieme kerstlied' wilt zoeken? 

Antwoord: Naar het noorden, blijkbaar.

Vraag: En wat is dan dat 'ultieme kerstlied'?

De titel van het programma verklapt het alvast:

"O DENNENBOOM" 


O, Jan Smit, o Avrotros, o gelukszoekers, 
o onwijzen uit het Westen...

Zwarte Piet en Halloween

Wij ziften de mug van Zwarte Piet uit,

maar slikken de kameel van Halloween door.

Nederigheid - de praktijk

Inmiddels al weer een aantal jaren geleden blogde ik hier over het boekje "Nederigheid" van Andrew Murray. Vanmiddag moest ik weer sterk aan dat boekje denken. Dat kwam zo.

Al een tijdje ergerde ik me aan de troep die langs de N-weg ligt tussen onze woonplaats en Arnhem. Maar omdat ik lang geleden ooit eens heb bedacht dat ik nooit de rommel van anderen zal gaan opruimen deed ik daar niets mee. Tot vanmiddag. Ik bedacht me namelijk onlangs ook dat ik mijn ergernis ook in iets positiefs kon omzetten. Als ik elke dag een uurtje wilde bewegen (meestal fietsen), kon ik toch ook wel een paar keer afstappen langs diezelfde fietsroute (de N224 heeft er een fietspad naast liggen) om de troep waaraan ik me zo stoorde even in een meegenomen vuilniszak te doen?

Zo gezegd, zo gedaan. Het was vanmiddag heerlijk weer en ik kon heus en echt en helemaal zonder jas naar buiten. En toch viel het me zwaar tegen. Ten eerste moest ik om de haverklap (overigens, mijn jongens lachen zich een kriek om zo'n uitdrukking, die blijkbaar heel ouderwets is geworden, net als 'om de klipklap' trouwens en 'een kriek' trouwens óók nog heel erg...) stoppen omdat er telkens na een meter of tien weer nieuwe ongerechtigheid op mij lag te wachten en ten tweede voelde ik me daar heel ongelukkig.

Zonder te overdrijven voelde ik me niet alleen heel erg bekeken door alle automobilisten die langsreden en ongetwijfeld van alles dachten van zo'n rare snuiter die blijkbaar voor z'n lol smerige troep aan het rapen was, maar ook moest ik denken aan Degene die mijn smerige troep heeft opgeruimd. Ik voelde me in feite vernederd daar langs de kant van de weg.
Maar tegelijkertijd drong het tot me door dat ik wel heel gemakkelijk kan praten over zoiets als schuld en boetedoening, maar dat het nog wel iets anders is om daadwerkelijk een beetje boete te doen voor de troep van een ander. Die les heb ik een heel klein beetje geleerd. Het was niet meer dan ongeveer tweeënhalve kilo, maar het voelde als een kuub...