Je ne suis pas Charlie

Een ernstig verzoek

De actie die werd georganiseerd door Serious Request voor vrouwen en meisjes die slachtoffer zijn geworden van seksueel geweld heeft dit jaar ruim twaalf miljoen euro opgebracht. Een prachtig resultaat.

Maar zullen we dan hierbij ook even afspreken dat alle gulle gevers aan die actie zich vanaf heden nooit (meer) zullen bezondigen aan porno of prostitutie? Zodat deze giften niet verworden tot een moderne vorm van aflaat en de gevers op de jongste dag niet als huichelaars zullen worden ontmaskerd? Of snij ik nu een onderwerp aan dat totaal niet aan de orde is?

Van slanke den tot Christusboom

Daar sta je dan, te pronken voor je nieuwe eigenaars. Jij die kort geleden nog zo mooi en fier overeind stond en zo vol van natuurlijke schoonheid was. Een en al leven, altijd buiten, alle weersomstandigheden trotserende. Hoe wreed lijkt er nu een einde aan je dagen te zijn gekomen. Hoezeer is je trots geknakt. Ondanks alle opsmuk, of juist daardoor, ben je slechts een schaduw geworden van wie je was en eigenlijk ook hoort te zijn.

Hoe is het zover gekomen? Eerst werd je met enkele grove en meedogenloze slagen ontworteld en kwam je daardoor ten val. Direct daarna werd je, bijna ontzield, opgepakt en ergens in een laadruimte gesmeten. Je werd uit je natuurlijke habitat gerukt en in onheilspellende duisternis vervoerd naar een onbestemde plaats. Daar werd je vervolgens gekneveld door een veel te strak zittend net van nylon die al je takken de levensruimte benam. Alsof je leven nog verder getemd diende te worden dan al was gebeurd. Alsof het nog niet genoeg was dat de aanvoer van je levenssappen je ruw was ontnomen. Je moest maar zien hoe je in leven bleef. Opnieuw werd je vervoerd, nog verder van huis, naar een hel verlichte plek, als ware het een bordeel waar je als handelswaar verkocht zou gaan worden. Je kreeg een label om je stam waarin je eigenschappen werden aangedikt en over je herkomst werd gelogen. Voor een paar tientjes wisselde je van eigenaar en werd je meegenomen naar een oververhitte plaats waar je kunstmatig recht overeind werd gezet en gehouden door een kruis in je bast te slaan. Vervolgens werd je bespottelijk aangekleed met ballen en lampen en slingers en een piek. Je voelde je vernederd en verkracht. Je voelde je als een hoer die opzichtig werd opgesmukt voor haar klanten. Even stond je in het middelpunt van de belangstelling. Maar uiteindelijk ging het helemaal niet om jou, zoveel was duidelijk. Net als bij een publieke vrouw wist men je naam niet eens en maalde men daar ook niet om. Als uiting daarvan werd er een spottend liedje over je gezongen waarin je nota bene een den werd genoemd.

Nadat het nieuwe er vanaf was werd je al gauw gewoontjes en nadat je de eerste tekenen van uitval begon te vertonen hoorde je hoe er werd gesproken over wat men verder met je zou aan moeten. Men wilde van je af, maar hoe? Terug naar het bos zou te duur zijn. Het zou sowieso al onmogelijk zijn om je opnieuw ergens te laten wortelen, zover was je al heen. Van verdriet vloeide er een druppel hars van je bast naar beneden. Niemand die het zag. En terwijl jij de doodstrijd voerde waren je wrede eigenaars bezig om zichzelf te vullen met copieuze maaltijden.

Ontworteld, ontvoerd, vernederd, verkracht, gekruisigd, tentoongesteld, verwaarloosd, verpieterd, uitgedroogd, en uiteindelijk (half) dood weggesmeten.  

Zo ben je geworden tot een ware Christusboom.

 

 

 

 

Vervolg overheidscampagne Vieze Vaatdoekjes

Een overheidscampagne tegen vieze vaatdoekjes. Met als motto: elke dag even verschonen. Mooi.

Nu is het wachten op een vervolg vanuit christelijk hoek.

Een kerkelijke campagne tegen een vuil hart of geweten. Motto: elke dag even verschonen.

U weet wel waar.

De gelijkenis van de idealist en de realist

Twee mensen gingen naar de kerk om te bidden, de een was een idealist en de ander een realist. De idealist stond daar rechtop en bad bij zichzelf: “God, ik dank u dat ik niet ben als de andere mensen, die milieuonvriendelijk, asociaal of uitbuiters zijn, en dat ik ook niet ben als die zogenaamde realist. Ik ben vegetariër en koop ook altijd uitsluitend ecologische producten. Ik heb zonnepanelen laten installeren en bezit geen auto omdat ik uit principe alles met de fiets of met het openbaar vervoer doe. Ik heb een baan in het welzijnswerk en mijn vrije tijd verdeel ik over biologisch tuinieren en het geven van mantelzorg aan mijn oude moeder. Ik ben lid van de SP en maak mij ook verdienstelijk in het plaatselijke buurtcomité.”

De realist bleef een eind uit de buurt van de idealist, stond eveneens rechtop en bad bij zichzelf: “God, ik dank u dat ik niet ben zoals de idealisten die denken dat ze zo geweldig zijn omdat ze zogenaamd allerlei goede dingen doen. In feite hebben ze er geen idee van hoe de wereld daadwerkelijk in elkaar steekt en vinden ze zichzelf al heel goed als ze hun afval scheiden en rechtsdraaiende yoghurt kopen. Maar als hardwerkende ondernemer zorg  ik ervoor dat veel mensen die anders hun hand moesten ophouden nu tenminste nog een baan hebben en zo voor zichzelf kunnen zorgen. Feitelijk help ik dus veel meer mensen dan zij, omdat mede door mij de economie draaiende blijft en er zodoende ook nog geld is voor goede doelen, waar ik mij trouwens ook nog voor inzet, zoals bij de Rotary Club.”

Zowel de idealist als de realist ging ongerechtvaardigd naar huis. Want wie zichzelf, op welke wijze dan ook, verhoogt zal vernederd worden.

Terugkeer

De Nederlands Gereformeerde Kerk komt op een goede dag tot ontdekking dat zij in feite geen enkel bestaansrecht heeft en keert met gepaste schaamte terug naar de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerk. Na aanvankelijke grote verlegenheid met de situatie te hebben gekregen, vraagt die zich op haar beurt af hoe zij eigenlijk nog langer kan verantwoorden dat zij indertijd de Gereformeerde Kerk heeft verlaten en sluit zich aan bij wat nu de Protestantse Kerk van Nederland is geworden. Inmiddels hebben de Remonstrantse Broederschap, de Nederlandse Protestantenbond, de Hersteld Hervormde Kerk, de Christelijk Gereformeerde Kerk, de Gereformeerde Gemeenten, de Oud Gereformeerde Gemeenten, de Gereformeerde Gemeenten in Nederland, de Hersteld Gereformeerde Gemeenten, de Voortgezette Gereformeerde Kerken in Nederland en tientallen andere soortgelijke splinterdenominaties dat ook gedaan. De drie aanvankelijke geledingen van de PKN beseffen hiermee pas goed wat het is om vanuit heilige vrees voor God in zak en as terug te keren naar broeders en zusters die eens de rug zijn toegekeerd en vaardigen een bidden en vasten uit. Naar aanleiding daarvan wordt besloten om zichzelf op te heffen en boete te doen over alle haat en nijd, oorlog, moord, diefstal en vernieling die zij vanaf de tijd van de Reformatie de roomse kerk heeft aangedaan. Bij het vernemen van al deze zaken schudt de rooms-katholieke kerk op haar grondvesten en zondert zij veertig dagen af voor bezinning en inkeer. Allerhande apostolische afsplitsingen, Baptistengemeenten, evangelische groeperingen en pinksterbewegingen weten hierna niet hoe snel ze willen instemmen met deze eenwording en gaan geruisloos op in de groeiende, ene, algemene, christelijke kerk. Dan vindt, na duizend jaar tweedracht, een definitieve omwenteling plaats en keert de rooms-katholieke kerk zich naar het oosten, valt op de knieën en belijdt ze in tranen haar zonden inzake de afkeer, minachting en veroordeling van de orthodoxe kerk van Constantinopel vanaf het jaar 1000 tot op heden.

Na alle uitingen van spijt, verdriet, berouw, verootmoediging en schuld belijden wordt besloten om alle kerkelijke geledingen in afvaardigingen te laten samenkomen in Jeruzalem. De staat Israël heet de christelijke kerk van alle plaatsen hartelijk welkom en stelt accommodatie en vervoer beschikbaar. Inmiddels heeft het opperrabbinaat van Jeruzalem - geïnspireerd door de actualiteit - zich opnieuw gebogen over het Nieuwe Testament en leest met ongesluierde harten en hemelse ogen wie de Rabbi van Nazareth werkelijk was.

 

1. Diezelfde dag scheurt het wolkendek van de hemel en verschijnt in blinkende gestalte de Zoon des Mensen op de berg Sion.*
2. Diezelfde middag doe ik mijn ogen open, kom ik langzaam overeind en bemerk ik dat ik weer eens heb liggen dagdromen.*

 

* Doorstrepen wat niet wordt verlangd

 

 

Opwekking 244

"Welzalig de man die niet wandelt in de raad der goddelozen..."

Zo begint een bekend Opwekkingslied. Bijna letterlijk zijn hier de eerste verzen van Psalm 1 uit de aloude Statenvertaling op melodie gezet. Mooie, ware woorden die een waarheid uitdrukken die voor de wereld een dwaasheid is.

Vooral het refrein, waar het gaat over een boom die geplant is aan waterstromen en op zijn tijd vruchten geeft, spreekt menigeen aan. Daarbovenop komt nog dat het loof van die boom niet verwelkt. Nou, daar hebben we wel oren naar, en zo'n boom willen we dan ook wel zijn (als we al niet denken dat dit nu eigenlijk al zo is).

Maar toch. Toch is dit schone liedje slechts een halve waarheid. Want de rest van Psalm 1 ontbreekt. En te vrezen valt dat dit geen toeval is. Want wat lezen we daar? De Statenvertaling vervolgt vanaf vers 4:

Alzo zijn de goddelozen niet, maar als het kaf, dat de wind henendrijft. Daarom zullen de goddelozen niet bestaan in het gericht, noch de zondaars in de vergadering der rechtvaardigen. Want de HEERE kent den weg der rechtvaardigen; maar de weg der goddelozen zal vergaan.

Hier komt het oordeel ("het gericht") van God om de hoek kijken. En het oordeel van God dat willen we juist liever niet (ervaren). De tijdgeest van deze wereld vloeit helaas ook door waar we hem niet snel verwachten. Om precies deze reden (het liever willen overslaan van Gods naderende oordeel over een verdorven wereld en een lauwe kerk) slaan bijna alle moderne kinderbijbels de verdrinkingsdood van de goddelozen ten tijde van de watervloed maar graag over of wordt die uiterst summier beschreven. God moet wel een god van liefde, vrede, troost, veiligheid, goedheid en geborgenheid blijven. Niet van straf en oordeel, dat is niet fijn.

Maar God is niet fijn. Hij is, naast ongehoord liefdevol, ook zeer rechtvaardig. Zozeer dat geen onrecht kan blijven bestaan bij Hem. En wie zich willens en wetens afkeert van God loopt (dus) naar de hel. Goddelozen kunnen niet overeind blijven als 'het gericht' komt. De Bijbel is daar - onder andere in deze Psalm 1, maar ook op vele andere plaatsen - klip en klaar over. Wij niet, wij zingen liever lieve en fijne liedjes over God. Waarin het voor ons goed eindigt - zo ook in Opwekking 244 dat besluit met het geruststellende "alles gelukt". Maar als de apostel Johannes zijn Heer en Heiland in een visioen op Patmos ziet, breekt hij niet uit in een praise-lied, maar valt hij als dood neer. Tot zover de lieve Jezus van de kinderbijbelschaapjesverhalen.

Als zelfs een apostel van Jezus Christus al als dood neervalt bij Zijn verschijning, hoe zit dat dan bij mij?
Bij die gedachtegang past een weinig hippe Bijbeltekst: Filip. 2:12b (SV)

"... werk aan uw eigen zaligheid met vrees en beven."

Of iets moderner (NBV): "Blijf u inspannen voor uw redding, en doe dat in diep ontzag voor God."