Opwekking 244

"Welzalig de man die niet wandelt in de raad der goddelozen..."

Zo begint een bekend Opwekkingslied. Bijna letterlijk zijn hier de eerste verzen van Psalm 1 uit de aloude Statenvertaling op melodie gezet. Mooie, ware woorden die een waarheid uitdrukken die voor de wereld een dwaasheid is.

Vooral het refrein, waar het gaat over een boom die geplant is aan waterstromen en op zijn tijd vruchten geeft, spreekt menigeen aan. Daarbovenop komt nog dat het loof van die boom niet verwelkt. Nou, daar hebben we wel oren naar, en zo'n boom willen we dan ook wel zijn (als we al niet denken dat dit nu eigenlijk al zo is).

Maar toch. Toch is dit schone liedje slechts een halve waarheid. Want de rest van Psalm 1 ontbreekt. En te vrezen valt dat dit geen toeval is. Want wat lezen we daar? De Statenvertaling vervolgt vanaf vers 4:

Alzo zijn de goddelozen niet, maar als het kaf, dat de wind henendrijft. Daarom zullen de goddelozen niet bestaan in het gericht, noch de zondaars in de vergadering der rechtvaardigen. Want de HEERE kent den weg der rechtvaardigen; maar de weg der goddelozen zal vergaan.

Hier komt het oordeel ("het gericht") van God om de hoek kijken. En het oordeel van God dat willen we juist liever niet (ervaren). De tijdgeest van deze wereld vloeit helaas ook door waar we hem niet snel verwachten. Om precies deze reden (het liever willen overslaan van Gods naderende oordeel over een verdorven wereld en een lauwe kerk) slaan bijna alle moderne kinderbijbels de verdrinkingsdood van de goddelozen ten tijde van de watervloed maar graag over of wordt die uiterst summier beschreven. God moet wel een god van liefde, vrede, troost, veiligheid, goedheid en geborgenheid blijven. Niet van straf en oordeel, dat is niet fijn.

Maar God is niet fijn. Hij is, naast ongehoord liefdevol, ook zeer rechtvaardig. Zozeer dat geen onrecht kan blijven bestaan bij Hem. En wie zich willens en wetens afkeert van God loopt (dus) naar de hel. Goddelozen kunnen niet overeind blijven als 'het gericht' komt. De Bijbel is daar - onder andere in deze Psalm 1, maar ook op vele andere plaatsen - klip en klaar over. Wij niet, wij zingen liever lieve en fijne liedjes over God. Waarin het voor ons goed eindigt - zo ook in Opwekking 244 dat besluit met het geruststellende "alles gelukt". Maar als de apostel Johannes zijn Heer en Heiland in een visioen op Patmos ziet, breekt hij niet uit in een praise-lied, maar valt hij als dood neer. Tot zover de lieve Jezus van de kinderbijbelschaapjesverhalen.

Als zelfs een apostel van Jezus Christus al als dood neervalt bij Zijn verschijning, hoe zit dat dan bij mij?
Bij die gedachtegang past een weinig hippe Bijbeltekst: Filip. 2:12b (SV)

"... werk aan uw eigen zaligheid met vrees en beven."

Of iets moderner (NBV): "Blijf u inspannen voor uw redding, en doe dat in diep ontzag voor God."

Mercedes Benz

"Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz?", zong Janis Joplin in 1970. Drie dagen later was ze dood.

 
Het automerk heeft decennia later dit lied nog handig weten te gebruiken in diverse hippe reclamespots.

En the Lord?

Zou die niet wachten totdat iemand zingt of bidt

"Oh Lord, shall I sell my Mercedes Benz?"

Iedereen verdient een morgen

Ik reed laatst over een weg waarlangs een spandoek van KWF Kankerbestrijding was gespannen. Hierop was de bovenstaande spreuk te lezen. "Iedereen verdient een morgen."
Zoals zo vaak gebeurt in reclameslogans gaat ook deze spreuk uit van de goedheid van de mens. De aantrekkelijke gedachte is: wij mensen verdienen het om te leven. Op die kurk drijft de reclamecampagne van de kankerbestrijding. Waar die kurk zelf dan ook op mag drijven het is in ieder geval niet het evangelie van Jezus Christus. Want hoe anders spreekt de Zoon van God over wat wij mensen verdienen. Als wij ons niet willen bekeren is het enige dat wij verdienen de dood, zei Hij.

Tot zover 'Onze Lieve Heer'.

Overdreven?

Lees Luc. 13: 1-5 maar eens:

1 Er waren op dat moment ook enkele mensen aanwezig die hem vertelden over de Galileeërs van wie Pilatus het bloed vermengd had met hun offers. 2 Hij zei tegen hen: ‘Denken jullie dat die Galileeërs grotere zondaars waren dan alle andere Galileeërs, omdat ze dat ondergaan hebben? 3 Zeker niet, zeg ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen, zul je allemaal op dezelfde wijze omkomen. 4 Of die achttien die stierven doordat de Siloamtoren op hen viel – denken jullie dat zij schuldiger waren dan alle andere mensen die in Jeruzalem wonen? 5 Zeker niet, zeg ik jullie, maar als jullie niet tot inkeer komen, zul je allemaal net zo sterven als zij.’

En toch.

Toch is God liefde.

Maar niet op onze condities.

Want liefde is niet hetzelfde als: everybody happy. Of: iedereen komt in de hemel. De Leeuw van Juda is geen tandeloze leeuw, ook al is Hij dan niet bijtgraag.

De glorie en de schande

De kerk bestaat uit mensen die als het moeilijk wordt het vuile werk graag door een ander laten opknappen. Ze bestaat uit zwakkelingen die het zelf niet kunnen bolwerken. Huichelaars en goochemerds. Mensen die de kat in het donker knijpen en het achter de ellebogen hebben. Mannen met eerzucht en vrouwen met praalzucht. Burgermansfatsoen overspoten met een dun laagje religie. Met kerst zit de hele meute in de kerk te zingen van vrede op aarde, maar als het er echt op aankomt, blijft de goegemeente net zo gemakkelijk op de bank hangen. De mond vol over Jezus en genade en vergeving, maar in praktijk zie je totaal geen verschil met welk ander mens dan ook. Op zijn best een groep goedbedoelende, maar niets bereikende vrijwilligers met een iets te groot geweten en een veel te klein gevoel voor realiteit. De kerk? Dat is een volkomen achterhaald instituut met een geschiedenis waar ze, als je geluk hebt, zelf liever niet aan herinnerd wil worden. En één van hen ben ik.

De kerk bestaat uit heiligen die gekocht zijn door het bloed van het Lam van God. Ze bestaat uit uitverkorenen die de hemel hebben geërfd. Mensen die zich afhankelijk hebben gemaakt van hun Verlosser. Kinderen van de Allerhoogste die zich niet hebben bevlekt met de zonden van deze wereld. Beide benen op de grond en het hart in de hemel. In de wereld, maar wezenlijk anders. Vol geloof, vol hoop, vol liefde. De kerk wordt behuisd door mensen die laten zien wat het is om de minste te willen zijn. Niet uit op effectbejag of eergevoel. Hun kruis opnemend lopen ze hun Heiland achterna, waar hij ook gaat. En waar hij is, daar zijn zij. Uit de hemel geboren, naar de hemel onderweg. Alle ballast verloren, alles afgelegd wat aards is. Licht en vrij en vol van leven. Olie voor hun lampen en brood en wijn als levenskost. Geschoeid met het evangelie van de vrede en bewapend met het Woord van de waarheid. Brandende harten en vurige liefde. Met een staat van dienst waar je jaloers op kan worden. Alles om niet ontvangen van hun enige Heer, die een eindeloze liefde voor hen koestert. En  één van hen ben ik.

 

 

 

Spiritueel onthaasten

We zijn op vakantie in Zuid-Limburg. Daar valt iets op. Daar geef ik nu nog even geen woorden aan. Een goed verstaander ziet genoeg, want de foto's spreken eigenlijk al voor zich...

 

Spiritueel onthaasten, is dat nu hetzelfde als de weg van Christus volgen? De weg van de zelfverloochening dus? "Wie zijn leven wil behouden zal het verliezen." Of toch die heel andere weg? De weg van het zelfbehoud? Van het Zelf? Van meditatie, yoga, zen, boeddha, reiki, tai chi: er staat hier telkens maar één centraal: ik.
Spiritualiteit zoals ook deze folder openbaart staat kortom haaks op het evangelie van Christus die niet op zoek was naar zingeving, maar de zingeving Zelve bleek te zijn. Of om zijn eigen woorden te spreken: de Weg, de Waarheid en het Leven was is. Dat is nog eens "liefde voor het leven".

Spek en bruid

(Gelezen in DE NIEUWE KOERS:)



Zegt een rooms-katholieke priester tegen een bevriende rabbijn:

'Je weet niet wat je mist door geen spek te eten. Waarom zou God iets zo heerlijks hebben geschapen als Hij niet wilde dat de mensen ervan zouden genieten? Wanneer probeer je eens een stukje? Waarop de rabbijn antwoordt: 'Op jouw bruiloft, eerwaarde.'

De broodtrooster

 ,,Ik heb mijn vader ooit de broodtrooster genoemd'', zegt Freek de Jonge. ,,Over troost lees ik in deze tijd niet zoveel...

Ik lees veel over slachtoffers, over claimen, over schadevergoeding. Maar de eenvoudige troost? Het offer en de troost, die twee zijn weggegooid met het badwater. Daardoor zijn we in de knoei gekomen. Wij kunnen onze schuld niet meer vereffenen.''

 

Bij gebrek aan profeten spreekt soms een clown de waarheid...