Wie oren heeft die hore

(afgelopen zondag gehoord in de kerk:)

De weg ten leven is niet 

EMANCIPATIE,

maar 

INCARNATIE.

Wie ik haat

In Psalm 139:21 staat

Zou ik niet haten, HERE, wie U haten?

Dan is heel wat anders dan 

Zou ik niet haten, HERE, wie mij haten?

Dr. A. (Bram) van de Beek

Citaten uit een recent interview (bron: theoblogie.nl)

‘Ik denk niet optimistisch over de mens. Mijn oudste front is de naoorlogse apostolaatstheologie. Alsof wij het Koninkrijk van God konden bouwen! Mijn huidige front is het subjectivisme. Alsof míjn geloof, míjn inzet voor God, mijn enthousiasme voor het evangelie me zal redden. Als dat waar is, ben ik reddeloos verloren. Ik word gered omdat het God heeft behaagd mij te verkiezen gedoopt te worden.’

‘De huidige golf van praise en subjectivisme leidt de volgende golf van ontkerkelijking in. Maar de pubers en adolescenten die nu in de kerk zitten, komen voor serieuze vragen naar de zin van het leven. Waarom zijn we er? Wat is geloof? Ontloop die vragen niet in de preek.’

‘God is een geheimenis. Hij is groter dan wij. Hij is niet zo aardig als men Hem wil hebben. Wolken en donkerheid, niet alleen van de Sinaï, ook van Golgotha.’

'De wereld is zoveel beter te begrijpen vanuit de ‘logica’ van de Gekruisigde. ‘Het leven is – in de taal van het oude doopformulier – niet anders dan een langzame dood. Dat is de wereld waarin wij leven. In die wereld gedenken we de dood van de Heer. Liefst elke dag.’

‘Er is verschil tussen de kansel en de zeepkist. Op de kansel zeg je wie de gemeente is, waar ze staat. Op de zeepkist gaat het om basale kennis van het evangelie’.

Nou, dat is soms vanaf de kansel ook heel hard nodig.

‘Dat is het probleem. Dat je niet meer durft te zeggen: dit zijn jullie, gedoopten. Dat durven we niet. Evangelisatie is tegen de mensen in de wereld zeggen dat er opstanding uit de doden is. Kijk naar de toespraken in Handelingen: deze Jezus, die we gekruisigd hebben (Hand. 2), de onbekende God (Hand. 17). We hebben geen andere boodschap dan de belofte van het eeuwige leven. We houden mensen te veel zoet met beloftetjes dat ze als christen een betere burger worden, dat ze de wereld kunnen verbeteren, dat het zo fijn is om christen te zijn. Ja, het is fijn om met Hem gestorven te zijn en niet meer voor jezelf te hoeven leven. Gelukkig niet. Christus leeft in mij. Dat moeten we gewoon weer durven zeggen: Gemeente, in de wereld heb je verdrukking. Maar de genadegaven en beloften van God zijn onberouwelijk.’

Er dook gisteren een briefje op in Trouw

Een olifant maken

Schrik niet al te hard, maar vannacht ben ik gepakt door een vreemde vrouw. 

Laat ik direct en met de hand op het hart verklaren dat het geheel tegen mijn wil was! 

Van haar kant was het juist liefde op het eerste gezicht. Hoewel liefde? - het was meer een gevalletje van lust met voorbedachten rade. Deze vrouw dacht maar aan één ding: ze wilde koste wat het kost nageslacht ontwikkelen en ze wist precies wat ze daarvoor nodig had. Naïef was ze zeker niet. Eén nachtelijke escapade zou genoeg moeten zijn. Ik vermoed dat ze als een blok moet zijn gevallen voor mijn welhaast goddelijke lichaam, mijn nog best jonge huid en mijn uiterst sappige vlees. Het moet niet minder dan een connaisseur (v) op dit gebied geweest zijn. Of zou het mijn warme persoonlijkheid zijn geweest? Of juist misschien mijn dito lijf?

Hoe dan ook, zonder het maken van enige avances begon zij direct met het volvoeren van haar sinistere doel. Als ware zij een boze toverfee zweefde zij langzaam maar trefzeker mijn richting op. Vervolgens overmeesterde ze mij even geruisloos als lafhartig met een bedwelmend goedje (ik heb het opgezocht: histamine), en deed zich vervolgens ongestoord en ongetwijfeld met sado-masochistisch genoegen tegoed aan mijn vitale levenssappen. Dit overigens tot drie maal toe, haar verzadigingspunt was niet eerder dan toen pas bereikt!

Ergens streelde het mij ook wel dat ik een en al verleidelijkheid bleek te zijn geweest voor het andere geslacht, maar had die toch liever exclusief voor mijn eigen elfje van elf-elf-zeventig bewaard.

Het was een merkwaardige zaak, want terwijl deze schaamteloze indringster - N.B. in ons huwelijksbed - zich laafde aan mijn lichaam, sliep mijn Purperpolletje naast mij gewoon door. En toen ik haar 's ochtends bij het ontbijt mijn nachtelijke liaison uit de dekens deed, keek zij in het geheel niet op uit haar killer-sudoku. Sterker nog, mijn openhartige getuigenis leek haar amper te interesseren. Toen ik daarom opnieuw haar aandacht vroeg voor (dit keer met name de hevig jeukende gevolgen van) het mij overkomen minnespel, voegde ze me achteloos toe dat ik van een mug een olifant maakte. 

Haar zifterige opmerking stak mij wel een beetje. Maar mede daardoor besloot ik toch geen aangifte te doen. De pakkans zou sowieso erg klein zijn geweest, als u begrijpt wat ik bedoel.

De gevolgen van deze amour fou zal ik nog een korte tijd met mij meegedragen. Totdat de tijd uiteindelijk ook deze wonde heelt.

De vrienden van Facebook

Een ernstige waarschuwing voor Facebookgebruikers

Spreuken 18 vers 24:

Wie veel vrienden heeft, raakt snel geruïneerd,

een echte vriend is meer waard dan een broer.

Giroblauw wordt giroroze

De Giro d'Italia scheurt deze dagen door Gelderland en helaas ook door ons woonstadje. Zelfs hier in huis gaat het er daarom even over, hoewel wij het onderwerp in alle opzichten liever mijden.

Onze oudste, die inmiddels op kamers woont en niet doet aan tv, kranten en actualiteiten, hoort over de roze versieringen en vraagt in alle onschuld:

"Is dat een soort homofeest?"