Zwarte Piet en Halloween

Wij ziften de mug van Zwarte Piet uit,

maar slikken de kameel van Halloween door.

Nederigheid - de praktijk

Inmiddels al weer een aantal jaren geleden blogde ik hier over het boekje "Nederigheid" van Andrew Murray. Vanmiddag moest ik weer sterk aan dat boekje denken. Dat kwam zo.

Al een tijdje ergerde ik me aan de troep die langs de N-weg ligt tussen onze woonplaats en Arnhem. Maar omdat ik lang geleden ooit eens heb bedacht dat ik nooit de rommel van anderen zal gaan opruimen deed ik daar niets mee. Tot vanmiddag. Ik bedacht me namelijk onlangs ook dat ik mijn ergernis ook in iets positiefs kon omzetten. Als ik elke dag een uurtje wilde bewegen (meestal fietsen), kon ik toch ook wel een paar keer afstappen langs diezelfde fietsroute (de N224 heeft er een fietspad naast liggen) om de troep waaraan ik me zo stoorde even in een meegenomen vuilniszak te doen?

Zo gezegd, zo gedaan. Het was vanmiddag heerlijk weer en ik kon heus en echt en helemaal zonder jas naar buiten. En toch viel het me zwaar tegen. Ten eerste moest ik om de haverklap (overigens, mijn jongens lachen zich een kriek om zo'n uitdrukking, die blijkbaar heel ouderwets is geworden, net als 'om de klipklap' trouwens en 'een kriek' trouwens óók nog heel erg...) stoppen omdat er telkens na een meter of tien weer nieuwe ongerechtigheid op mij lag te wachten en ten tweede voelde ik me daar heel ongelukkig.

Zonder te overdrijven voelde ik me niet alleen heel erg bekeken door alle automobilisten die langsreden en ongetwijfeld van alles dachten van zo'n rare snuiter die blijkbaar voor z'n lol smerige troep aan het rapen was, maar ook moest ik denken aan Degene die mijn smerige troep heeft opgeruimd. Ik voelde me in feite vernederd daar langs de kant van de weg.
Maar tegelijkertijd drong het tot me door dat ik wel heel gemakkelijk kan praten over zoiets als schuld en boetedoening, maar dat het nog wel iets anders is om daadwerkelijk een beetje boete te doen voor de troep van een ander. Die les heb ik een heel klein beetje geleerd. Het was niet meer dan ongeveer tweeënhalve kilo, maar het voelde als een kuub...

Facebook en Jezus

Facebook is voor 'likers'.

Jezus is voor losers.

Facebook voor refo's:

(en ook voor mij...)

Vreesboek

Over Jezus volgen

Over één ding zijn vriend en vijand het eens:

Jezus volgen is NIET sexy.

Maar in een hete zomer is het (in de meeste kerken) wel erg cool....

Vrede voor het oor

Een goede vriend vroeg mij onlangs of ik hem ergens mee zou willen helpen.

Zijn vraag was of ik vier doosjes oordopjes (wasbolletjes) van het merk Ohropax zou willen kopen voor hem, en of ik die zou willen opsturen naar zijn adres.

Deze vriend woont niet in de onmiddellijke nabijheid van een enorm voetbalstadion waar om de zoveel tijd megalomane popconcerten worden gehouden.

Deze vriend woont niet in het centrum van een grote stad waar men het uitgaansleven rekt tot diep in de kleine uurtjes.

Deze vriend woont niet (meer) in een vele verdiepingen tellend flatgebouw waar de anonimiteit en de bijbehorende geluidsoverlast hoogtij vieren.

Deze vriend heeft ook geen nare buren die hem het leven zuur maken, geen bovenbuurvrouw met naaldhakken op een harde vloer, geen onderbuurman met een rothond en ook leeft hij bepaald niet in een volksbuurt, integendeel: hij woont eigenlijk nogal op stand.

Waar woont deze vriend dan wel?

Deze vriend woont op een plaats waar de afspraak is alleen te spreken waar dat nodig is, een plaats waar het een dagelijkse gewoonte is om stilte te betrachten. Overbodige geluiden zijn daar taboe en de bewoonde wereld - met al haar reuring - ligt er al gauw een kilometer verderop.

U zult het wellicht niet geloven, maar ik lieg niet, het is heus en echt waar:

Deze vriend woont in een trappistenklooster...

Passie

De moderne mens zegt:

"Ik moet de stem van mijn hart volgen."



Maar Jeremia zegt:

"Niets is zo onbetrouwbaar als het hart, onverbeterlijk is het, wie kan het peilen?"



De vraag is: Kies ik voor "passie" of kies ik voor God?