Het laatste der dagen

Ik beleef deze week het laatste der dagen op de Nummerinformatiedienst. Het gaat zo slecht met deze business dat ze alle tijdelijke krachten eruit gooien. Half Nederland heeft tegenwoordig mobiel internet dus is de NID een verouderend instituut geworden. U zoekt het allemaal zelf wel op. En uit. Deze wending in mijn carrière zal weliswaar een vloek voor de portemonnee worden, maar een zegen voor mijn oren. Want elluk nadeel hep ook so se voordeel.

Het naderende einde geeft mij de vrijheid om het in toenemende mate wat minder nauw te nemen met de wurgende regeltjes bij de NID. De verstikkende eis van het afwerken van een gemiddeld gesprek tot hooguit 34 seconden, ik lach erom. De absurde opdracht om minstens 95% van alle gesprekken een correct nummer door te zetten, ook al nemen de geheime nummervermeldingen en faillissementen hand over hand toe, ik haal mijn schouders er over op. Het enige wat voor mij nog telt is de klant. Daar neem ik deze dagen alle tijd voor. Ik ben de rust zelve geworden te midden van vele stresskippen die nog langer zullen moeten voort beulen op de werkvloer. Ik strooi mild en liefdevol met telefoonnummers en werk elk gesprek rustig en kalm af. Ik ben begripvol voor een ieder en weet wanneer er vaderlijk en pastoraal moet worden ingesproken op de klant. Ik behoud mijn kalmte en stuur met zekere hand het gesprek tot een voor allen bevredigend einde. Het gevolg is dat menig vrouwelijke beller ter plekke smelt voor mijn auditieve charmes en ik niet zelden vermoed dat menig mannelijke beller mij voor de ideale buurman houdt, zo niet mij als weldoener en levensgids zou willen inhuren. Bij de gemiddelde trucker weet ik een gezellige oudejongenskrentenbroodsfeer neer te zetten en permiteer ik mij soms een kwinkslagje en bij de zakelijke beller houd ik het bij formele, beschaafde en zakelijke taal, want ik weet wie mijn pappenheimers zijn.

Het gevolg is dat de bellers eigenlijk niet eerder zo tevreden waren met mij dan uitgerekend nu. Dat dit niet helemaal overdreven is, blijkt uit het feit dat ik vandaag in mijn vier-uursdienst tot drie keer toe kreeg te horen dat ik zo vriendelijk was. De laatste keer kon een vrouwelijke beller het zelfs niet nalaten te roepen: "U bent een schatje!" U begrijpt dat ik aan het einde van deze week de Nummerinformatiedienst naast mijn schoenen lopend zal gaan verlaten.

Bosbessen

Gistermiddag liep ik met mijn liefste Purperpol een rondje van 8 kilometer door het bos in de buurt van onze woonplaats. Na een kilometertje wandelen kwamen we langs bosbessenstruiken die al behoorlijk vol hingen met vruchtjes. Ik plukte een paar besjes en oordeelde dat ze nog niet rijp genoeg waren. Wel mooi van kleur, maar te klein nog. Verder meldde ik mijn hartelapje dat ze nog een week of twee nodig hadden voordat ze konden worden geplukt die dit bericht overigens vrij stoïcijns aanhoorde. U moet namelijk weten dat ik ervaringsdeskundige ben op het gebied van bosbessen. Of moet ik zeggen dat ik een problematische relatie heb opgebouwd met deze fijne vruchtjes?

Feit is dat mijn moeder zaliger er indertijd niet voor terugdeinsde om mij, haar puberzoon van rond de veertien jaar, des zomers mee te tronen naar het bos om daar samen bosbessen te plukken. Dat ik daar weinig voor voelde maakte verder niet uit. Vreselijk vond ik het. Niet alleen was het een ramp om met een gemiddelde temperatuur van 25 graden Celsius (of hoger) constant op de hurken te moeten zitten om te reiken naar dit lage gewas, maar erger nog waren de vliegen die in groten getale rondom mijn lijf zwermden om - met groot succes - vers, warm en plakkerig puberzweet te scoren. Ik heb in die tijd menig vlieg een fijne dag bezorgd. Ditzelfde kan ook worden gezegd over alle teken die zich in die dagen hebben vastgezogen in mijn ongewassen tienervlees. Deze kleine zuigduiveltjes trokken zich niets aan van mijn gebrek aan hygiëne en wisten zich feilloos in lichaamsplooien te wurmen waar niemand ze ooit zou vermoeden. Ik heb in het zweet mijns aanschijns heel wat van die kleine krengen moeten verwijderen uit allerlei oksels. Voeg daar nog bij dat ik van mijn ijverige moeder meestal een bescheiden emmer meekreeg met als doel die dan geheel te gaan vullen, waar ik zelf meestal al heel blij was een bekertje vol te krijgen met die kleine pestbesjes, en u weet hoeveel leed ik heb moeten verduren in mijn jeugd. Het was nog een wonder dat de aanblik van de bosbessen van gisteren geen jeugdtrauma bij mij veroorzaakte.

Mijn moeder maakte van de besjes uiteindelijk meestal jam en sap en verkondigde daar dan bij dat dit het gezondste was wat men maar kon bedenken. Mijn moeder had daarin gelijk. Maar de prijs voor dat gezonde spul was hoog. Te hoog. Ik heb na haar overlijden nooit meer een bosbes geplukt, althans niet meer dan drie tegelijk. Dat trauma, hè.

En terwijl we voort sjokten door het bos dacht ik gisteren enigszins weemoedig weer terug aan die tijd en ik zei tegen mijn eigen jonge besje dat het bessenplukken een uitstervende bezigheid was, een uitspraak die zij durfde te betwisten. Deze hovaardij harerzijds pareerde ik met de retorische vraag of zij de laatste jaren dan wel eens iemand had zien bosbessen plukken, waarop zij deemoedig zweeg.

En alsof het zo moest zijn zagen wij vlak voordat wij het bos verlieten een ouder echtpaar bosbessen plukken. Omdat het stel op z'n minst een heel eind in de zeventig was zo niet al ruim tachtig was geweest werd hiermee mijn stelling krachtig onderstreept.

Ik denk dat ik morgen trouwens maar eens een doosje bij de groenteboer ga halen. No sweat.

Vrome boekjes

Ruim een maand geleden lag ik in het ziekenhuis en las daar dit vrome boekje.

Ik moet eerlijk zeggen dat de inhoud ervan keihard binnenkwam. Blijkbaar moet ik eerst in een tamelijk penibele situatie belanden wil ik de goede boodschap tot mij krijgen doorgedrongen.
Schuin tegenover mij op de zaal lag een man die mij dit boekje zag lezen. Omdat hij constant uit was op contact met zijn medepatiënten, een behoefte overigens die hij illustreerde door de ganse dag flauwe grappen en banale toespelingen te maken, vroeg hij mij natuurlijk al snel welk boekje ik las. Ik liet het hem zien. Hij zag het, mompelde de titel nog even voor zich uit, maar hulde zich toen al snel in stilzwijgen om niet al te lang daarna over te gaan op een onderwerp van zijn eigen keuze.

Gisteren op mijn werk in de pauze gebeurde bijna hetzelfde. In de korte pauze die ik daar telkens heb wil ik toch even wat te lezen hebben en daarom had ik dit keer dit boekje meegenomen.

Mijn sympathieke collega W. die op dat moment toevallig ook even pauze had kwam bij mij zitten en ook hij vroeg welk boekje ik las. Ik liet hem de titel zien en nadat hij die had gelezen ging hij na luttele seconden over op een ander onderwerp.

Is dat erg?

Nee dat is niet erg. Maar het zegt wel iets over de radicaliteit van het christelijke geloof die niet gelovigen blijkbaar weinig aanspreekt. Ben ik dan beter dan deze mensen? Nee, dat ben ik niet. Ik lees die boekjes namelijk niet voor niets. Ik heb ze juist hard nodig.

Bovendien zijn christenen nooit beter dan andere mensen.
Ze zijn beter af.

Ultra kort verblijf

Ik ga er vast niet meer over bloggen dan dit, maar trouwe lezers weten dat ik de afgelopen dagen in het ziekenhuis heb gelegen. Ik lag daar op de afdeling Kort Verblijf. Maar omdat ik elders in dit hospitaal een spoeling moest ondergaan werd ik vrijdag even vervoerd via de lift waarin ook gewone bezoekers stonden. Die gaan er altijd klakkeloos vanuit dat patiënten in rijdende bedden sprakeloos (want vast erg ziek) voor zich uit staren. Vandaar waarschijnlijk dat ik geen enkele reactie kreeg toen ik onverwachts toch mijn mond opentrok tijdens dit ultra korte verblijf.

Er stonden zo'n vier mensen verspreid in deze ruime lift en het personeel maande hen om plaats te maken met de volgende woorden:

"Wilt u allemaal even rechts gaan staan?"

Ik kon het vervolgens niet laten om dit verzoek af te maken met

"...dan kunt u mij gewoon links laten liggen."

En zo geschiedde, want niemand lachte. Hoewel iedereen zegt dat lachen gezond is. 

Curry

- Goedemiddag met de Heer van Stand, van wie zoekt u het nummer?

- Ik zoek het nummer van Rothermo aan de Curryweg in Spijkenisse.

- U zoekt het nummer van Rothermo aan de Curryweg in Spijkenisse. Ik ga voor u kijken. Ik krijg geen vermelding. Hoe spel ik Rothermo? .... Dat weet u niet zo precies? Dan ga ik op adres voor u kijken. Ik krijg nog steeds geen vermelding bij het adres Curryweg. Een ogenblik. Ah.... ik heb het nummer nu wel voor u gevonden. Rothermo bevindt zich aan de Curieweg in Spijkenisse. De computer helpt u nu verder, een fijne dag nog!

.....

Ik vind echt niet dat iedereen in Nederland ten minstens de HAVO moet hebben gehaald en (dus) ook niet dat iedereen moet weten wie madame Curie was. Maar als we het nuchtere feit dat de meeste mensen vaker het woord 'curry' dan de naam 'Curie' in de mond nemen nu eens zouden gaan verzilveren met het volgende idee.

Laat er in elke grote of middelgrote stad een zogenaamde Frietwijk verrijzen, met daarin opgenomen de volgende straatnamen:

Curryweg

 

Sjaschlikallee

Mayodreef

Ketchupplaats

Joppierode

Kapsalonhoek

Knoflookkade

Shoarmalaan

Chilistraat

Pindaplein


Dan weet ik zeker dat ik als medewerker bij de nummerinformatiedienst sommige klanten nóg sneller zal gaan helpen dan ooit te voren!

 

Mishandelingen

Het was vanmiddag schitterend weer en ik besloot dan ook een boodschapje te forceren om een alibi te hebben om even naar en door de winkelstraat te stiefelen.

Voor de HEMA stond een drietal in knalkleuren geklede jongeren, met kapsels waaraan duidelijk zorg was besteed, te wachten op verse prooi. Meestal hoor ik daar niet bij, want ik draag geen knalkleuren en bezit geen kapsel zodat ik ook niet meer jeugdig ben.
Maar zie, een van de toffe gasten wendde zich toch tot mij (je moet toch wat) en zei zo snel als hij kon praten:

- Meneer wilt u uw handtekening zetten? Voor de dierenmishandeling?

Snel liep ik door in het besef dat de bioindustrie in haar radeloosheid nu wel tot heel eigenaardige acties bleek te zijn overgegaan.

De Heer

Zondagmiddag 28 april 2013


- Goedemiddag met de Heer van Stand, van wie zoekt u het nummer?

- Ik zoek het nummer van De Heer op het Vlissingenplein zus en zoveel in Rotterdam.

- U zoekt het nummer van De Heer op het Vlissingenplein zus en zoveel in Rotterdam. Ik ga voor u kijken.

- De Heer heeft gekozen voor een geheim nummer. Kan ik nog iets anders voor u zoeken? Nee? Dan wens ik u nog een fijne dag verder.

(....)

"De Heer heeft gekozen voor een geheim nummer." Pas toen ik het uitsprak realiseerde ik me hoe vreemd dat moet hebben geklonken...