Grote jongen

In de kerk zijn we lief en aardig en gezellig voor elkaar. Zo ook, en misschien zelfs in versterkte mate, op de zogenaamde wijkvieringen die ons eigen kerkscheurinkje heeft bedacht teneinde de broeders en zusters nog meer gemeenschapsleven te doen genieten dan ze zonder deze vieringen al zouden doen.
Zo'n korte viering wordt telkens afgesloten met een gezamenlijke maaltijd die ieder voor zich thuis bereidt om vervolgens door elkaar te laten opsmikkelen. Altijd lief en aardig en gezellig, ja.

Onze Elias van 16, die deze dagen net is begonnen met HAVO-5, komt tijdens de maaltijd te zitten naast een lieve mevrouw van rond de 75 jaar. Nu is onze oudste bepaald niet de langste maar ook geen dwerg en wordt zijn pubersmoeltje sinds een jaar of wat opgesierd door diverse tekenen van zich een uitweg zoekende vetopeenhopingen met kraterneigingen, beter bekend onder de naam jeugdpuistjes. De oudere dame had wel haar bril op, maar keek blijkbaar langs de kratertjes. Over lief gesproken. Belangstellend vroeg ze maar eens of hij al naar de middelbare school ging.....

21ste eeuw vs. de Bijbel

Spiritualiteit geeft zin aan mijn bestaan.

Ikzelf leef niet meer, maar Christus leeft in mij.

Ik wil proberen als een christen te leven.

Immers, we weten dat ons oude bestaan met hem gekruisigd is.

Een portie gezonde twijfel is goed voor je geloof.

Wie twijfelt is als een golf in zee, die door de wind heen en weer wordt bewogen.

Ik mag toch ook nog wel een eigen leven hebben?

U bent immers gestorven, en uw leven ligt met Christus verborgen in God.

Je hoeft toch niet alles op te geven voor het geloof?

Maar wat voor mij winst was, ben ik omwille van Christus als verlies gaan beschouwen. Sterker nog, alles beschouw ik als verlies.

Niemand kan natuurlijk nu al volmaakt zijn.

Wees dus volmaakt, zoals jullie hemelse Vader volmaakt is.

We doen allemaal wel eens iets wat niet kan.

Laat er bij u geen sprake zijn van ontucht of zedeloosheid, of van hebzucht – deze dingen horen niet bij heiligen.

Wie is er nou heilig?

Van Paulus, (…) aan de heiligen in Efeze.

Ook christenen mogen nog wel eens zondigen.

Ieder die in hem blijft, zondigt niet. Ieder die zondigt, heeft hem nooit gezien en kent hem niet.

Gelukkgi hebben we de tijd van de dogma’s achter ons gelaten. 

Wanneer iemand u iets verkondigt dat in strijd is met wat u hebt ontvangen – vervloekt is hij!

Er zijn veel wegen die naar de hemel leiden.

Ik ben de weg, de waarheid en het leven.

Er is niet zoiets als één waarheid.

Er is geen ander evangelie.

De Kerk hoeft helemaal niet één te worden. Veelkleurigheid is juist prachtig.

Is Christus dan verdeeld?

Wij zijn per slot van rekening natuurlijk de Here Jezus zelf niet.

Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, wie in Mij gelooft, de werken, die Ik doe, zal hij ook doen, en grotere nog dan deze.

Buiten de kerk om vind je vaak de mooiste dingen.

Ze zullen niet meer naar de waarheid luisteren, maar naar verzinsels.

(Openbaringen 3:15-16)

Kogels

Omdat ik u had beloofd een column uit de oude doos te presenteren als zich een massa nieuwe abonnees voor Aan de Hand zou aandienen, en men zich ten burele van de nieuwe uitgever sindsdien het apenzuur heeft moeten werken om alle aanmeldingen te administeren, hierbij de volgende column uit 2008. Teruglezend bemerk ik dat het toen is misgegaan. De beschreven hobby van onze jongens die toen nog in een beginfase was, heeft nu volwassen trekjes aangenomen en blijkt inmiddels een blijvertje te zijn. Het verwachte museum is er inmiddels gekomen, in de vorm van een vitrinekast op de slaapkamer van Elias en een 'iets' minder geordende grote lade onder het bed van Luuk vol 'militaria'. Sindsdien wachten wij geduldig totdat ze op kamers gaan, want time is on our side!

Kogels

Sinds een week of wat hebben onze long-staygasten hier in huis weer een nieuwe hobby: het verzamelen van kogels. Met name Elias is laaiend enthousiast over zijn inmiddels niet geringe verzameling. Via vriendjes kwam er al wel eens wat binnen onder het wantrouwige oog van ons, ouders, die onder het uitroepen van diverse hartverwarmende aanmoedigingen van het kaliber ‘Nóg meer van die rommel?!’ blijk gaven van een onthutsende realiteitszin, maar allengs en desondanks is deze verzameling uitgegroeid tot een lading voormalig artillerievulsel die niet zou misstaan in een bescheiden munitiemuseum. Dat laatste is trouwens een serieus plan van ze. De hemel sta ons bij. Op Marktplaats kon laatst nog een schoenendoos vol met waardevol oud schietijzer (‘maar acht euro’) worden gescoord en wat ook reuze helpt is het wonen naast kazerne- en oefenterreinen. Zelfs een regenachtige woensdagmiddag werd onlangs niet onbenut gelaten om het gewilde lood te kunnen bemachtigen. De buit van dat moment bestond uit maar liefst twintig (20!) echte kogels. “En ze waren ook nog aan het oefenen!”, meldde een druipend nat van het front teruggekeerde Luuk. Dat maakte het helemaal af. Niets is spannender dan om echte soldaten pal voor je ogen heuse schietoefeningen te zien doen in de vurige hoop en stellige verwachting dat daardoor nog meer kogels het eh… loodje zullen leggen. ‘Zoek niet naar schatten op aarde, daar gaat hun waarde voorbij’, zingt het passend in mijn hoofd. Maar zulke uncoole liedjes van Elly & Rikkert zijn inmiddels niet meer aan hen besteed. Dit is hun tijd van schatgraven. Ik gun het ze van harte. Dat hun schatten nú al waardeloos zijn, is een wijsheid die met de jaren zal groeien. Opnieuw marcheren ze af naar het schietterrein. “Pas maar op dat je de kogel niet krijgt’, roept hun melige vader ze nog achterna. Er volgt geen reactie. Geen wonder: ze staan op scherp.

Aan de Hand geprolongeerd

Oplettende lezertjes van dit blog weten dat ik ook wat voor het christelijke opvoedmagazine Aan de Hand schrijf. Aanvankelijk begonnen met het recenseren van kinderboeken werd mij iets later ook gevraagd om in dit blad een column te schrijven over de geneugten van het vaderschap. Ik doe dit inmiddels al weer ruim vijf jaar en weet me daarbij moreel ondersteund door de uiterst grappige columns van mijn medelotgenoot in het vaderschap en evenknie Adrian Verbree.

Helaas ging de uitgeverij van dit onovertroffen pedagogieke tijdschrift deze zomer failliet en zaten wij daardoor in zak en as onze kleren te scheuren. Edoch: sinds een week of twee weten wij dat een andere christelijke uitgever alle bladen van Inspirit Media heeft overgenomen en dat daardoor Aan de Hand gewoon zal blijven verschijnen. O onverdiende zaligheen!

Doordat er ernstig bezuinigd moest worden heeft de redactie in een moment van zwakte, wanhoop en verstandsverbijstering eerder dit jaar gemeend dat mijn column wel kon worden geschrapt (geen wonder dus de zaak op de fles ging), maar sindskort heeft men zich ten burele van Aan de Hand weer herpakt en mocht het gezonde verstand opnieuw de overhand verkrijgen. De column van uw dienaar is inmiddels in volle glorie en ere hersteld. Nu hoeft goede wijn natuurlijk geen krans, vooral ook als men die zelf geniet, maar toch leek het me niet onaardig u hier even deelgenoot van te maken, zodat u weet dat u nog steeds een (proef)abonnement kunt nemen, opdat we niet tevergeefs in de genadetijd blijken te leven.

En omdat de genade niet toe mag nemen doordat u nog langer in uw zonden blijft, bid ik u om aanstonds, direct en onmiddellijk zo'n abonnementje in de wacht te slepen, zodat ik eindelijk eens onze boot kan gaan afbetalen.

Als er zich genoeg nieuwe abonnees hebben gemeld bij Jongbloed in Heerenveen zal ik u een dezer dagen verblijden met een column uit de oude doos van Aan de Hand. Als dat niet meer helpt, eet ik mijn boot op!

Wok 'n Roll

We liepen afgelopen week als modaal modelgezin (vader, moeder, twee kinderen) door Utrecht om te genieten van het Geldmuseum, hoewel geld voor uw heer van stand natuurlijk geen enkele rol speelt. Nadat we ons hadden laten informeren en amuseren rondom dit thema (en vonden dat de entree voor dit museum geheel in stijl toch wel erg hoog was!) liepen we terug richting het station om naar het centrum te gaan. Daarbij kwamen we langs een enorme reclamebord met daarop een advertentie voor de musical rondom (de zanger van?) Queen. Als ik het goed heb begrepen tenminste, want een heer van stand kan zich natuurlijk niet al te veel gaan opgeven met deze zo onchristelijke band. Luuk is nog jong en vindt zulke grootse zaken echter wel boeiend. Want groot is mooi en veel is lekker. Hij wilde daarom graag even de aandacht vestigen op deze reclame en las hem daarom ongevraagd maar even voor. Omdat hij dyslexie heeft, klonk dat zo:

"We will wok you!"

Elias, nooit te beroerd om zijn kleine broertje belachelijk te maken, herhaalde deze uitspraak nog even luid en duidelijk met een zeer hoorbare vraagteken erachter en Lydia en ik schoten in de lach. Het klonk ook zo grappig. Meteen sloeg mijn fantasie op hol. Queen in het Chinees. Wok 'n roll. Dat is nog eens een groeimarkt! Ik zag een ongekend aantal grote, nieuwe hits voor me, bestaande uit opgewarmde lijken van andere bands:

Wok around the clock.
Wok over Beethoven.
Wok me baby.
Wok the casbah.
Wok 'n roll music.
Wokkin' all over the world.
Wokky Raccoon.
Good wokking tonight.

De lijst is eindeloos veel langer te maken, dus stop ik hier maar.

Iemand al trek gekregen?

Leven op niveau

Na ruim 54 jaar in een flat te hebben gewoond wilde ik als Heer van Stand wel eens ervaren wat het is om op niveau te leven. Het flatse (spreek uit: fletse) leven bracht weliswaar letterlijk een bepaald soort hoog niveau met zich mee, maar ik doel nu op een meer figuurlijke betekenis van dat elegante Franse woord. Verschil van stand, maar dan qua locatie, als u begrijpt wat ik bedoel.

Mede daarom bleef mijn oog steken op de webpagina betreffende een vakantiewoning waarop deze tuin was te zien:

Dit was dan eindelijk de tuin die een hoogstaand heer toekomt. Hier zou hij naar hartelust zijn Literaire Werken kunnen lezen en zijn gemoed ook anderzins verkwikken door bijvoorbeeld een eenvoudige maar voedzame maaltijd te genieten, voorafgegaan door een glas port.

Omdat de tuin in kwestie een lengte had van zo'n 200 meter en een breedte van ruim 20 à 30 meter zag ik mij genoodzaakt meerdere foto's te nemen, omdat zoveel prachtigs natuurlijk niet op één kiekje past en ik niet te beroerd ben uw jaloerse blikken nog wat verder op te rekken.

U begrijpt dat ik inmiddels gelaafd en versterkt de omgeving van Groenlo (de naam was meer dan treffend, inderdaad) heb verlaten om mij met hernieuwd elan te wijden aan mijn schone taak: in stilte veel goeds doen.
Hoewel dit geen eenvoudig werk is doe ik het graag, want een Heer van Stand weet wat zijn hoge roeping is en beseft zich terdege wanneer hij de teugels weer moet aantrekken nadat hij ze voor een korte tijd heeft laten verslappen.

Nu wilt u natuurlijk ook nog even weten welke boeken ik nu in de afgelopen week heb gelezen, want na al die jaloersheid lijkt uw nieuwsgierigheid dan bijna weer een deugd. Welnu, ik heb mij verlustigd in het werkje van mevrouw Treur die in Dorsvloer Vol Confetti frank en vrij haar jeugdervaringen treffend beschrijft, hoewel ik over haar sobere stijl niet juichend ben. Dat laatste was wel weer het geval bij mevrouw Van der Meer (zeg toch Vonne, mallerd!) die met haar De Vrouw Met De Sleutel tot het uiterste ging van wat menselijkerwijs mogelijk is om een hoogstaand heer tot in het diepst van zijn ziel te raken. Hulde!

Och ja, mocht u willen weten waar wij precies onze vakantie hebben doorgebracht moet ik u ernstig teleurstellen. In het vooruitzicht dat deze plaats een bedevaartsoord gaat worden voor eenvoudige lieden zoals u houd ik de preciese plek geheim. Overigens mede omdat dit vakantiehuis volgend jaar hoogstwaarschijnlijk tegen de vlakte zal gaan omdat het nog net niet als bouwval kan worden beschouwd. Maar dat ziet u er niet aan af en houden wij hierbij op erewoord onder de pet.



De OLV te Damme

De Onze Lieve Vrouwkerk van Damme is me een rare. Damme, moet u weten, is een lieflijk stadje in de buurt van Brugge. We waren daar als gezin vanuit ons vakantieadres in Zeeuws-Vlaanderen naartoe gefietst. Wij zijn namelijk dol op leuke stadjes en als beminde gelovige kun je dan de plaatselijke kerk niet ongestraft links laten liggen. Zo toog ik, geheel anders dan Kortjakje, middenin de week ter kerke. De ene kant van deze kerk bleek een naargeestige bouwval waarbij het zonder al te veel overdrijving leek alsof het nog steeds 1944 was. Vreemd genoeg kon dan de aangrenzende toren nog wel beklommen worden. Het was maar goed dat ik hoogtevrees heb, want vooral het afdalen van de 128 ongelijke treden bleek geen pretje, hoorde ik achteraf van Lydia voor wie anders geen hoogte te hoog is.
De andere kant van de kerk bestond uit een schitterende kapel waarin bij de entree een bordje opviel waarop stond te lezen dat deze kerk voorwaar geen religieus museum was, maar een huis van gebed en bezinning. Deze vrome woorden stonden echter in flagrante tegenstelling met de vele tentoongestelde religieuze voorwerpen die voorzien waren van nummertjes en aan de hand daarvan nader werden uitgelegd in een handige gratis folder.

Ik nestelde mij op de achterste rij stoelen, want een nazaat van de Reformatie moet zijn plaats weten in een roomse kerk. Ergens voor mij zat een man langdurig met zijn hoofd in zijn handen en ik bedacht dat hij natuurlijk zijn zonden zat te overdenken, hetgeen mij nogal ontroerde.

Op dat moment ging er een mobieltje af. De zijne. Mijn ontroering bevroor ter plekke en vanuit de plotseling ingevallen vrieskou in mijn ziel groeiden grillige ijsbloemen van superioriteitgevoelens. Hoe aards kun je zijn om in het huis van God niet alleen je mobieltje af te laten gaan maar ook nog te willen beantwoorden?, verontwaardigde zich de Farizeeër in mij en ik dankte de hemel dat ik niet was als deze man. Nog afgezien van al mijn tienden en vasten. Maar terwijl ik ons onderlinge geloofsverschil zo prettig aan het uitdiepen was, schoot me opeens een confronterend Bijbelgedeelte te binnen. Wee mij. Om mijn geweten te kuisen wilde ik daarom direct boete doen en zochten mijn ogen ijlings het biechthokje op. Maar dat bleek louter als curiosum in het museale gedeelte te staan, naast een paar gedateerde aflaten waar ik dus ook al niets aan had. Wat ik dus zei: de Onze Lieve Vrouwkerk van Damme is me een rare. Ik voelde me er erg in thuis.