Geitenwollensokken

Erg benieuwd ben ik inmiddels geworden naar wie de term geitenwollensokken heeft bedacht. Een geniale uitdrukking, die je kunt gebruiken om anderen te kleineren en je eigen echt progressieve levensstijl verder te profileren. Geitenwollensokkentypes zijn mensen niet zoals jij. Geitenwollensokken dat zijn ouwe hippies met verschoten T-shirts en verouderde idealen. Mensen die niet helemaal meer van deze tijd zijn. Muesli-eters en rechtsdraaiende yoghurtslurpers. Macrobioten en sterrenwichelaars. Natuurbeschermers en autohaters. Nonconformisten en wereldverbeteraars. Baarddragers en sandaallopers. Zelfgemaakte jammutsen en groenethee-tantes. Onbespoten groentenkauwers en rauwewortelkonijnen. Yogabeoefenaars en macramébreiers. Zitkuilsocialisten en wouldbe-revolutionairen. Kruidentelers en wietrokers. Kortom: een groep waar je nog niet dood wilt bij worden aangetroffen. Daarom uiten we ons in alle toonaarden dat wat we nu hebben ontdekt en waarmee we nu bezig zijn natuurlijk NIET een geitenwollensokkenbezigheid of -activiteit is. Welnee. Wij zijn modern, van deze tijd, dynamisch zonder biologisch ervoor, flitsend, kek, vet, werelds, gaaf, wreed en ga zo maar even door maar dus NIET geitenwollensok. Stel je voor.

Zo komen we natuurvoedingswinkels tegen, die dus NIET langer een geitenwollensokkenimago hebben. En introduceren we duurzame mode waaraan het label geitenwollensok dus NIET langer kleeft. We verkopen eerlijke producten die het geitenwollensokkenimago al reeds lang van zich hebben afgeschud en het nemen van maatschappelijke verantwoordelijkheid is NIET langer meer voorbehouden aan geitenwollensokkenhippies. En ga zo maar door. Wat het ook is dat we doen, het is NIET geitenwollensok. Zelfs de wereldwinkel, toch van oudsher het walhalla van de oer-geitenwollensokkensukkel, weet het suffige imago al decennia lang van zich af te stoffen, door "een zakelijke opstelling gekoppeld aan een strakke winkeluitstraling." Ik bedoel maar.

Je krijgt vanzelf het idee dat een geitenwollensok blijkbaar grotere zonden begaat dan kinderverkrachters, zelfmoordterroristen en bonusbankbazen.
Maar wat is er eigenlijk mis met een vredelievend figuur die een beetje is blijven steken in de seventies en onschuldig bezig is met het verbouwen van biologies voedsel in zijn achtertuin en het tegen de klok in draaien van zijn vegetarische yoghurt? Weinig toch?

Overigens blijkt na een rondje internet dat wollen sokken zelden tot nooit van geitenwol worden gebreid. Het is gewoon schapenwol wat de klok slaat. Ook dat nog.

Maar kom, laat ik nog maar eens een heel oude elpee van Elly & Rikkert opzetten en mijzelf verwennen met een mok biologiese thee in combinatie met een staafje wierook. Dat zal me helpen om mijn kwade vibes te verdrijven. Weet je wel, weet je niet?

Bob Dylan: Bible On The Tracks

Onlangs had ik het met iemand over Blood on the Tracks, dat door velen wordt beschouwd als het allerbeste album van Dylan. Maar daar mag u over twisten, zelfs met mij. We hadden het over het samenstellen van een christelijke zangbundel voor kerkelijk gebruik, die breed van opzet zou worden. Van Johannes de Heer en Opwekking tot en met Taizé en Iona, de kenners weten dan genoeg. Of er ook ruimte was voor de hymnen van Sint Bob grapte ik, en om aan te tonen dat hij er ruimschoots in hoorde, deed ik een poging om de songtitels van Blood on the Tracks enigszins te vergeestelijken. Dat lukte meestal wonderwel. Maar of Dylan het zelf ook zo had bedoeld? Hieronder mijn lijstje:

Tangled up In Blue
(koning Darius heeft nu toch wel een beetje spijt van die leeuwenkuil)

Simple Twist Of Fate

(je dacht Rebekka als bruid te krijgen, maar dat had je maar gedacht)

"You're A Big Girl Now"

(Naomi tegen Ruth wanneer ze haar naar het bed van Boaz stuurt)

Idiot Wind

(je zit met z'n allen in de boot, de storm steekt op, maar je begrijpt nog niet helemaal dat je de wind moet bestraffen in plaats van uitschelden...

"You're Gonna Make Me Lonesome When You Go"

(de walvis tegen Jona als hij land in zicht krijgt)

Meet Me In The Morning

(Nicodemus komt toch liever 's nachts...)

Lily, Rosemary And The Jack Of Hearts

(een lastige, eh... Esther, Vasthi en de Koning der Perzen?)

If You See Her Say Hello

(de inmiddels blinde Simson laat nog één keer de groeten doen aan Delila)

Shelter From The Storm

(Elia is blij een grot achter de hand te hebben nu de zachte bries nog even uitblijft)

Buckets Of Rain

(dé grote zomerhit in de Ark van Noach!)

Paaskater

Tja, ik blogde gisteren wel dat onze Luuk zo protestants deed tegenover onze overdosis aan kerkgang, maar zelf hebben we het inmiddels ook wel een beetje gehad.

Nee, niet met de boodschap van het Paasevangelie, maar wel met een bepaalde typisch Protestantse traditie met Pasen. Ik kom nu al zo'n 54 jaar (Ja, nu u het zegt, dat is precies vandaag. O, dank u wel! Nee, ik vier het verder niet dit jaar) in een of andere Gereformeerde kerkscheuring en elke (ik herhaal élke) Paaszondagochtend moet er naast het orgel ook per se en zo nodig een trompet door de kerk heen tetteren. Hoe origineel kun je zijn. Nu zijn we verder dol op een passend trompetgeluid op menig jazzy, funky en anderszins groovy muziekstuk en zingen wij steevast het aloude "Eens al de bazuinen klinken" uit volle overtuiging mee, maar worden wij desondanks

h o r e n d o l

van de trompet in de Paasmorgendienst in de protestantse kerkafdelingen.

Volgend jaar neem ik de oordopjes mee, die ik onlangs heb gekocht om N.B. popconcerten uit te zitten waarbij het volume hoger staat dan mijn trommelvliezen gespannen staan.

 Of nee, ik ga uitzoeken wie de geluidsterrorist in kwestie was en bied hem een demper aan die, eemaal bevestigd aan zijn toeter, niet meer valt te verwijderen.

Of anders neem ik per direct plaats in de liturgiecommissie en wend ik mijn dwingende invloed aan om dit vermalijde koperwerk met de banvloek te treffen.

Ach, ik met mijn grote mond.

Het zal er wel op uitdraaien dat we, als het zover is, een plaatsje ver van de geluidsbron zullen opzoeken. De zachtmoedigen zullen immers de aarde beërven? Maar ondanks al mijn zachtmoedigheid hoop ik heel erg hard dat daar dan geen Paastrompettisten meer zullen zijn. En ook geen kerkorgels trouwens...

Een verlengde Lijdenstijd

Hoewel we onszelf er niet op voorstaan, moet ik hier even melden dat wij zo rond de Paasdagen nogal eens naar de kerk gaan. Dat begint op Witte Donderdag en eindigt op de morgen van Tweede Paasdag.

Niet iedereen in ons gezin is daar even enthousiast over.

In een ernstige aanval van puberteit vroeg Luuk daarom gisteren aan ons (en lees dit citaat maar rustig met de nodige dramatiek, want zo kwam het er ook uit):

"Kennen jullie mensen die het léuk vinden om naar de kerk te gaan?"

Goede Week

"Het tegenovergestelde van liefde is niet haat,

maar onverschilligheid."

(Elie Wiesel)

Over het verbod op onverdoofd ritueel slachten

Komt er straks ook een wet die verplicht stelt het ongeboren kind eerst te verdoven voordat het wordt geaborteerd? Of moet daar eerst een Partij voor de Foetussen worden opgericht?

In het wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren wordt de mug gezift, maar de kameel doorgeslikt. Zoiets mag naar Bijbelse normen Godgeklaagd worden genoemd.

Column: Kinderdag

Als schrijnend onrecht, zo ongeveer voelt het elk jaar opnieuw aan bij onze jongens als moederdag dan wel vaderdag aanbreekt. Waarom jullie wel een eigen verwendag en wij niet?, luidt de aanklacht. Kortzichtig kinderleed. “Maar jongens, het is elke dag kinderdag”, proberen wij telkens opnieuw te nuanceren, maar het is als tegen dovemansoren gezegd. Ergens blijft het wrikken in hun tere kinderziel, die qua rechtvaardigheidsgevoel een grote plaats heeft ingeruimd voor allerlei vermeende tekortkomingen hunnerzijds. Zelfs het uitspelen van onze sterkste troef: het bestaan van Pakjesavond - toch het kinderfeest bij uitstek - maakt weinig indruk: “Jullie krijgen dan toch ook cadeautjes?” repliceert het mondige grut.

Slappelingen die we zijn, hebben we uiteindelijk gecapituleerd. Kinderdag zou gaan bestaan uit het kiezen van het avondeten (een van de drie P’s dus), het niet hoeven helpen bij de afwas, een cadeautje (of twee?) en slechts één keer naar de kerk. Omdat Luuk ’s middags tijdens de kerkdienst ook zijn verplichte basiscatechese had, hoefde hij niet te kiezen. Zijn broer moest even rekenen. “Duurt de middagdienst net zo lang als ’s ochtends, pap?” Het kwartiertje tijdwinst was voor hem ruim voldoende om voor de middagvariant te kiezen. In geloofszaken komt het er soms nauw op aan.

En zo toog ik die ochtend, sinds mensenheugenis, weer eens in m’n dooie eentje naar de kerk. En uitgerekend die ochtend had de predikant tijdens zijn preek het speciaal tegen de kinderen waarbij het ging om het eren en gehoorzamen van je ouders. Zul je net zien. Komt er een keertje een geestelijke verantwoording en onderstreping langs van wat wij er al jaar en dag proberen in te rammen, zijn de heren weer niet thuis. Of eigenlijk juist wel, en dus niet in de kerk. ’t Was vast en zeker een teken: die hele kinderdag is natuurlijk hartstikke fout!

Deze column verscheen in 2008 in het christelijke opvoedmagazine Aan de Hand http://www.aandehand.nl/