Een IJSelijke gil !!!

I scream

You scream

We all scream

for ICECREAM !!!

Tussen servet en tafellaken

Ik heb iets merkwaardigs ontdekt:

Pubers bestaan niet.

Althans niet in de meeste musea, dierentuinen, pretparken en aanverwante publiekstrekkers.
Pardon? Zijn die veelal juist niet ingericht om zoveel mogelijk exemplaren van dat zo raadselachtige ras binnen te halen, onder het mom van: wie de opgroeiende jeugd heeft, heeft de toekomst? Ja maar nee.
In voornoemde oorden kent men steevast slechts twee categorieën: volwassenen en kinderen tot zo'n twaalf jaar. Punt. Zou daarmee een dertienjarige dan een volwassene zijn? Qua prijs dus wel, maar verder? Hier steigert niet alleen mijn oer-Hollandse portemonnee, maar ook mijn rechtvaardigheidsgevoel. Mijn rechtvaardigheidsgevoel heeft weliswaar een sterke band met mijn portmonnee, maar dat gaat niemand verder wat aan.

Vanuit onze vrome voornemen om het ons omliggende deel van de mensheid niet te willen bedotten, hebben we vaak schaapachtig volgzaam bij menige kassa braafjes de exacte leeftijden van onze koters opgebiecht. Maar laatst had ik daar om een of andere vreemde reden even helemaal geen zin meer in. Vast vanwege het bovenstaande meldde ik onlangs luchtig aan de loketiste van ik-weet-niet-meer-welk-museum-het-ook-al-weer-was: We zijn met twee volwassenen en twee kinderen. Daar was geen woord gelogen aan. En ja, dat zo'n caissière onze niet al te uit de kluiten gewassen jongens dan in één seconde taxeert als onder de twaalf, daar kan ik natuurlijk niets aan doen. Zelfs mijn geweten zweeg stil.
Het is dus waar: spreken is zilver, maar zwijgen genereert (ten langen leste) goud.

Plebs (deel 2)

Nu de echte voetballiefhebber toch al is afgehaakt na mijn blogje van vorige week met de provocerende titel "Voetballen is voor het plebs" kan ik nog wel even doorgaan.

Helaas heeft de praktijk mijn vooringenomenheid daadwerkelijk ingehaald. Purperpol en ik wonen samen met onze kinderen gewoon in een wat verouderde huurflat. Meestal worden dit soort flats bevolkt door mensen uit vooral de onderste regionen van de sociale klassen. Vandaar dus dat wij er ook wonen ja, hahaha...
Dat dit bij ons lange tijd toch niet het geval was, kwam vooral doordat de verhuurder de eis stelde dat nieuwe huurders altijd een bepaald gegarandeerd minimaal inkomen moesten hebben (zo ongeveer op het niveau van Johannes Modaal). Daarmee weer je blijkbaar bepaalde mensen die ik ook liever niet als mijn directe buren heb. Ook al hebben we in onze flat ook wel een wat volks typje met een weinig zachte stem wonen.

Vreemd genoeg hult juist deze buurman zich in stilzwijgen tijdens de huidige voetbalgekte. Hij behangt het huis niet met oranje parafernalia, gaat niet als een gek keihard staan toeteren op het balkon en schreeuwt geen onbehouwen 'Olé, olé, olééééé.....!!! de buurt in. Al deze nationaal-subculturele uitingen worden helaas niet geschuwd door de nieuwe bewoners van een appartement in de flat tegenover ons. Omdat er veel leegstand was vanwege het teruglopende aantal verkochte woningen (de huizen staan sinds twee jaar met weinig succes in de verkoop) besloot de verhuurder om de leegstaande appartementen dan maar weer in de verhuur te gooien. 'Vooral geschikt voor jonge mensen en zij die onlangs hun relatie hebben beëindigd' stond er onlangs in een krantenadvertentie voor onze prachtflatjes... Ja, dan vraag je er bijna om!

Is er geen VrijheidsPartij in Nederland die deze tsunami van voetbalidioterie tegengaat? Deze mensen zijn gewoon knettergek! Wordt het niet de hoogste tijd dat het betaalde voetbal verboden wordt in Nederland? En dat we aan de mensen die zich niet willen aanpassen aan onze peis en vree een baltraptaks van duizend euro per jaar gaan vragen? Of wat dacht u van een bouwstop op voetbalstadions? Wordt het niet eens tijd dat de subsidiestromen naar al die voetbalbobo's per direct worden beëidigd? En dat de voetbalclubs die aan het belastinggeldinfuus liggen voortaan de eigen broek gaan ophouden? En het stemvee voor de voetbalkerk een verplichte heropvoeding moet gaan volgen? En dat al die knusse oranjevlaggetjes en die gezellige voetbaltoeters en al die andere uitingen van de multisubversieve samenleving worden verboden? Het wordt tijd voor een Grote Schoonmaak van Onze Straten! Let wel: ik zeg dus NIET dat alle voetballiefhebbers het land uitgezet moeten worden, maar wel dat ze zich moeten aanpassen aan de gewone Nederlander, aan de hardwerkende Henken en Ingrids die lekker rustig in hun achtertuintje met een spannend boek en een goed glas wijn willen recreëren. Dat dit domweg onmogelijk wordt gemaakt door een stelletje idioten die zich niet kunnen beheersen is te gek voor woorden!

Zo, dat is eruit.

Nee, nu ik er nog eens rustig over nadenk heeft Geert Wilders het eigenlijk helemaal bij het rechte eind. Hij heeft alleen de verkeerde zondebok te pakken. Wie vertelt hem dat nog even?

Van groot naar klein naar groot

Het leven is een golfbeweging. Ik kan me nog goed herinneren dat midden jaren '80 de eerste cd's in de winkel kwamen te liggen. Ik vond het toen bijna opwindend om bijvoorbeeld Stg. Pepper's Lonely Hearts Club Band voor het eerst in zo'n klein formaat in mijn handen te krijgen. Letterlijk een kleine sensatie. Ik ben, zoals u wellicht weet, een enorme muziekfanaat. En dan mogen dat soort dingen.


Toen ik eenmaal zelf ook een cdspeler had gekocht en zo'n beetje elke titel van formaat op cd was uitgekomen, ging het nieuwtje er als vanzelf weer vanaf. Al vrij snel begonnen duizenden Nederlanders massaal hun elpees van de hand te doen. Dat waren grotere liefhebbers van gemak dan van muziek, en aanhangers van het credo: een cd klinkt beter dan een lp. Niets bleek enige tientallen jaren later (toen de oren weer open gingen?) minder waar. Er is wat af gejokt bij de introductie van het digitale muziekschijfje hoor.
Ach, had ik in die tijd maar wat alerter gereageerd. De mooiste elpee-exemplaren moeten toen voor een prikkie of vaak zelfs gratis te bemachtigen zijn geweest.


Maar er gloort weer hoop.


Sinds vorig jaar voeren bijna alle cdwinkels (of zij die daar voor door moeten gaan) ook weer heuse elpees in hun nering. Nieuwe elpees wel te verstaan, want het schijnt dat de elpee weer helemaal terug is. Vooral studenten vinden die grote zwarte vinylschijven met hun prachtige hoezen helemaal hip. Studenten hebben altijd gelijk. En vooral nu ik het helemaal met ze eens ben. Ik kan die jonge gasten helemaal volgen, want ik vind die hoezen ook heerlijk. Dat gaat zelfs zover dat ik wel eens ruik aan een oude elpee. Ik ben, zoals u wellicht weet, een enorme muziekfanaat. En dan mogen dat soort dingen. Of had ik dat al gezegd?
Hoe dan ook: er hangt dus een waas van romantiek aan elpees. Maar ook wel meer dan dat hoor. Want als je een elpee hebt, dan heb je ook wat in je handen. Meer, veel meer dan zo'n laf plastic doosje met een onooglijk klein inlayboekje waarvan je de songteksten alleen met een vergrootglas kunt meelezen. Om nog maar te zwijgen van het gevolg van een simpel uit-de-hand-valpartijtje. Een elpeehoes die tegen de grond klettert kan daar redelijk goed tegen, en het vinyl blijft meestal ook nog wel heel. Een cddoosje daarentegen breekt onmiddellijk in plastic splinters. Slap spul. Geef mij maar elpees.


Er is maar één nadeel aan die verrukkelijke zwarte schijven: je moet om de klipklap de plaat omdraaien, want die 20 minuten muziek vliegen om (als je tenminste van mooie muziek houdt).
Alle liefhebbers van gemak mogen wat mij betreft zwaar aan de cd blijven hangen. Maar ik ga met mijn tijd mee en kies voortaan voor de elpee! I am hip, I'm supercool, man...

Voetbal is voor het plebs!

Dit blogje gaat me lezers kosten. Maar vooruit: een Heer van Stand moet nu eenmaal opkomen voor de zwakken in de samenleving en dientengevolge het onrecht te vuur en te zwaard bestrijden. Misstanden? Een Heer van Stand weet er wel weg mee. Weg ermee!

Maar waar wilde ik het over hebben? Juist ja, voetballen dus. Dat dat voor het plebs zou zijn. Nou ja, dat moet ik natuurlijk wel een beetje nuanceren hè? Anders krijg ik binnenkort kogelbrieven naar Slot Bommelstein gestuurd en dat kan ik er nu net niet meer bij hebben met mijn teer gestel. 

Ter zake. Weet u wat mij opvalt als ik door de straten van mijn woonplaats fiets? Dat er in de straten waar er huizen staan vanaf zo'n vijf ton geen enkel oranje vlaggetje te zien is. En dat ik daarentegen in straten waar er eenvoudige en goedkope huurwoningen staan zeeën van oranje vlaggetjes en aanverwante zaken zie. 

Dat geeft te denken!

En wat moet ik daaruit concluderen? Dat Mensen van Stand smaak hebben? Dat rijke mensen eerlijker kunnen zijn als ze niet van oranjegekte houden dan zij die in een huurkazerne bivakkeren? Dat de intelligentsia niet van voetballen houdt omdat ze nu eenmaal de intelligentsia is? Dat lage lonen automatisch samen gaan met voetballiefhebberij? Of 'saamhorigheidsgevoel'? Is voetbal kortom en grosso modo dus inderdaad voor het plebs?

Dat geeft te denken!

Ik voor mijzelf denk vooralsnog alleen maar: Och, och, och had ik ook maar vijf ton dan wist ik het wel!

Euh... ik bedoel natuurlijk: Het is maar goed dat geld geen rol speelt voor een Heer, ook al leeft die zwaar onder zijn stand.....

Nee, ik ben maar wat blij dat ondanks dat ik in een huurkazerne woon het dichtsbijzijnde oranje vlaggetje niet heel dichtbij ons deurtje wappert. Ik tel mijn zegeningen.

De realisatiewereld

De bouw is compleet ingestort.
Nieuwsbulletins meldden het de afgelopen dagen weer: er wordt steeds minder gebouwd in Nederland. Oorzaak? Bijna iedereen denkt dat het allemaal te maken heeft met de economische crisis.

Bijna iedereen?

Ja, want ik lekker niet. Ik weet wel beter. Ik lees namelijk steeds vaker, om niet te zeggen: eigenlijk niet meer anders, dan dat er totaal niet meer wordt gebouwd in Nederland. Nou, nou, Heer van Stand, is dat niet een beetje overdreven? Nee, dat is het niet. Er wordt namelijk alleen nog maar 'gerealiseerd'. Bouwen, ho maar. Zoals er deze week nog in ons Plaatselijke Sufferdje stond: "De Gereformeerde Gemeente alhier te Plaatse wil een nieuw kerkgebouw realiseren op de kruising van de Ene Weg en de Andere Weg." (plaats en straatnamen zijn gefingeerd).

Gaat hier een kerk gebouwd worden? Welnee: er wordt een kerk gerealiseerd!  
MAAR WAT EEN ONZIN ZEG !!!
Als we dit normaal gaan vinden is het einde zoek. Dan gaan we, wat ik u brom, binnenkort zonder blikken of blozen onderstaande voorbeelden ook eh... realiseren.

Komt een vrouw bij de bakker (weer eens wat anders dan bij de dokter) en vraagt: "Zeg bakker, welke heerlijke broodjes heb je vandaag weer gerealiseerd?"

Of deze:

Komt een kind uit school en zegt: "Mama, kijk eens wat een mooie tekening ik heb gerealiseerd!"

Of een paar jaar later in datzelfde huishouden:

Schopt een vader een kind naar zijn kamer onder de uitroep: "Het wordt de hoogste tijd dat jij je huiswerk eens gaat realiseren!"

Nee, niet alleen de bouwwereld (liever dus: de realisatiewereld) is ingestort. Ook mijn taalgevoel heeft een gevoelige knauw gekregen door deze affreuze taalbanaliteit. Bouwen, maken, produceren, al die mooie werk-werkwoorden zijn inmiddels vervangen door het managerswoord realiseren. Zo'n woord wordt alleen maar gebruikt door mensen die het zelf niet hoeven te doen, beweer ik (en ik kan het weten, want ik doe zelf ook nooit wat.) Mensen die iets laten bouwen, kunnen zodoende toch zeggen dat ze het zelf hebben gerealiseerd. Waarmee ze dus bedoelen dat ze het geld even hebben voorgeschoten.

O help, heb ik nu al weer over de VVD? Dat realiseer ik me nog net op tijd.

Geld stinkt niet, maar vloekt!

Purperpol en ik fietsen vanmorgen een groot rondje rondom onze woonplaats aan de rand van de Veluwe. Het was een heerlijk tochtje en we genoten met volle teugen van iets wat ook nog eens helemaal niets kostte. De mooiste zaken in het leven zijn vaak ook nog gratis. We zagen rustieke landschapjes, fraaie akkers, glooiende velden, pittoreske dorpsstraatjes en schitterende villa's langs de weg. De ene villa was nog mooier en groter dan de andere, viel me op. Tjonge, zei ik tegen Purperpol, als je zo mooi woont wil je toch helemaal niet meer naar de hemel.

En terwijl we verder fietsten langs poenerige bungalows en patserige landhuizen met grote gecultiveerde voortuinen, met op de oprit diverse brede bolides en opzichtige snollebakken quasi-achteloos geparkeerd, om nog maar te zwijgen van de trits letterlijke luxepaarden die we passeerden, die vredig grazend stonden te wachten op aandacht van hun miljonairsbaasjes - u voelt de jaloezie uit mijn woorden sijpelen? tja, dat vreesde ik al - terwijl we dat dus deden, moest ik opeens denken aan de reportage uit ons ochtendblad Trouw van deze ochtend. Die ging over Oost-Congo en wat daar zoals gebeurt. Wat daar precies gebeurt om onze mobieltjes, iPods, digitale camera's, laptops en tomtoms gaande te houden. Letterlijk ten hemel schreiende zaken spelen zich daar af. Vrouwen en jonge kinderen die in mijnen van tientallen meters diep, waar ze amper adem kunnen halen, voor 75 cent per dag en met werkdagen van 6.00 uur tot 18.00 uur, moeten zoeken naar grondstoffen als cassiteriet, coltan, wolframiet en kobalt. Gewoon goud trouwens ook. Allemaal zaken die nodig zijn voor die moderne en overbodige speeltjes van ons. Door deze grote bodemrijkdom zijn diverse legers permanent met elkaar in oorlog. Tel uit je winst... De tweede Congolese oorlog is volgens cijfers van het International Rescue Committee zelfs het bloedigste conflict sinds de Tweede Wereldoorlog: 5,4 miljoen doden en naar schatting 100.000 verkrachte vrouwen. Ik zal u de smerige en walgelijke details besparen, dan moet u zelf maar een kwaliteitskrant gaan lezen.

Maar als ik zoveel luxe en weelde en rijkdom zie langskomen en voorzichtig taxeer dat de VVD  om precies die reden ook in deze contreien de grootste partij is geworden dan krijg ik het even te kwaad.  Ook al weet ik dat we niet hebben te strijden tegen vlees en bloed. Maar als Mammon regeert en over lijken gaat, dan breekt toch je hart?
En wat dan te doen met de laptop waarop ik dit logje typ? En met de twee mobieltjes die hier in huis zijn? Wegdoen? Dat is al bijna geen optie meer. Zonder mobiele telefoon leven gaat misschien nog wel, maar wie kan tegenwoordig zonder computer in het volle leven staan?
De wereld is gebroken, want de leugen regeert. En geld stinkt niet, maar vloekt - tegen de hemel. Het is God tegen Mammon, en Mammon verslaat momenteel zijn miljoenen.  Wij houden, zonder het te beseffen, onder andere in Oost-Congo maar ongetwijfeld op veel meer plaatsen op deze wereld, een gruwelijke vloek in stand door die te bekostigen met onze hang naar luxe, gemak, welvaart en genot. En dan leust de VVD: voortaan voor iedereen die straf verdient: straf. Kennen ze daar het verhaal dan niet dat de profeet Nathan aan koning David kwam vertellen? Of het spreekwoord: de pot verwijt de ketel dat die zwart ziet?

Zalig die leven van genadebrood.