COLUMN ACHT: DE AUTOMAAT

(deze column is zes jaar geleden geschreven...)

Onze Luuk van zes kreeg een vriendje te spelen. Zoonlief had een piepklein papieren vliegtuigje gevouwen en liet dat aan het inmiddels gearriveerde vriendje zien. Het vliegtuigje vloog natuurlijk voor geen meter, maar Luuk was maar wát trots op zijn zelfgevouwen speeltje. Maar het vriendje had ook iets bij zich. Eenmaal binnen haalde het ventje een enorme en aan alle kanten met toeters en bellen opgetuigde auto uit een plastic zak en zette hem op de vloer. Vervolgens drukte hij ergens een knop in en nu ging het opgedirkte voertuig volautomatisch en tegelijkertijd rijden, portieren openen en sluiten, lampen laten knipperen en (o gruwel) een schallende discodreun laten horen!
Luuk stond eventjes stomverbaasd te kijken naar dit grof geweld en ik krabde me eventjes achter de oren. Het verschil tussen het volmaakt onschuldige, zelf gevouwen vliegtuigje van Luuk en de grofstoffelijke verschijningsvorm van deze gewelddadige lawaaimachine deed me denken aan het verschil tussen de lieve kleine David en die nare reus Goliath.
Ik voelde welgemeende haatgevoelens opkomen voor deze kleine gast met zijn ellendige herrieapparaat. Opzouten met die herrie, ging er door mij heen, maar daar liet ik natuurlijk niets van merken. ‘Mooi hoor,’ prees ik het joch integendeel, nadat ik even geslikt had en de liefde van God mijn eigen boosheid liet passeren. Liefde overwint de haat, dat wel. Maar dat het blijkbaar ook ten koste moest gaan van mijn gevoelsleven deed me flink zeer. Die bak herrie walste figuurlijk dwars over mijn fijnbesnaarde en overgevoelige tenen heen.
Later die middag vertelde het ventje vol trots dat hij deze superauto van zijn oma had gekregen en dat hij wel € 60,-- had gekost.
Tja. Zestig euro voor een auto waar je niet mee kunt spelen.

Arme jongen. Arme oma. Arme mensheid…

Deze column is eerder gepubliceerd in Aan de Hand, christelijk opvoedmagazine. www.aandehand.nl

Suikerzakjes

Ik dank de dames die mijn blog lezen en er zelfs op reageerden hartelijk voor de tips die ze me aan de hand (hé, Aan de Hand!) deden over de suikerzakjes. Ik ga de tip van Pien (knip een klein hoekje af en schud daar alle suiker door in het potje) zeker gebruiken. Dat ik daar trouwens zelf niet opkwam…. Soms heb je blijkbaar toch een ander nodig die dit soort simpele oplossingen even influistert.

Kan dat trouwens? Digitaal influisteren? Eigenlijk niet, hè? Elke verandering van stem, gedempt dan wel luid spreken, ironische toon in je betoog, twijfel in je stem, dreigende taal of juist poeslievige vleierijen, al dat soort zaken kan je niet over de brug krijgen als je achter je toetsenbordje zit. Jammer is dat. Om dat gemis enigszins goed te maken, zijn er honderden smileys bedacht. Maar die halen het niet bij de menselijke stem. Op geen stukken na niet.

Ach, dat doet me opeens denken aan de stem van mijn oude, inmiddels lang overleden tante Lies uit Klaaswaal (dat ligt in de Hoekse Waard), die het bij geval een keer had over het bestaan van

soikerlois ois.

Mijn broer en ik hebben die uitdrukking direct daarna vleugels gegeven door die te pas en te onpas te herhalen. We kwamen niet meer bij, zo grappig vonden we het toen.

Soikerlois ois. Nee, daar kan geen suikerzakje tegenop.

 

Over elven en de twaalf

Al weken lang blijft het aantal volgers van dit blog steken op het getal elf. Niet erg, want daarbij bevind ik mij in goed gezelschap. Eerder in de geschiedenis bleef het uiteindelijk bij elf terwijl het er twaalf hadden moeten zijn. Nee, ik lijd niet aan grootheidswaanzin en zou mij niet in de huid van de Meester van de elf trouwe volgelingen willen wanen, maar ik moest er wel even aan denken. Die gedachte werd ongetwijfeld versterkt door een song van de onvolprezen Larry Norman (waarlijk: God hebbe zijn ziel) die met de heerlijke rocker Twelve Good Men letterlijk de toon zette in de muzikale archiefafdeling van mijn brein.

Die song begint zo:

“I need twelve good men, I can only find eleven.”

En omdat de rest van de tekst weliswaar geen hoogstaande poëzie is, maar wel waard om gelezen te worden, doe ik de rest er ook maar bij:

I need twelve good men, I can only find eleven.

And there are six young lions,

I'm still waiting for number seven.

I may be living down here on earth,

But I am living for heaven.

I got a woman I'm in love with,
There's no need to say her name.
And no matter what happens, baby,
I'm gonna love you just the same.
Your love is like seeing an angel from heaven
Love is so hard to explain.


I got this black leather jacket,
The one I've had through all my youth,
I got these dark sunglasses,
I feel just like William Booth.
Don't ask me nothin' about nothin'
I just might tell you the thruth.

Ja, dat laatste is natuurlijk gejat van Bob Dylan, in wiens schoenen ik liever ook niet sta, al is het om heel andere redenen. Wel gek, want vroeger wilde ik dat maar wat graag. Maar ja, zelfs een Heer van Stand wordt volwassen. Al gaat dat heel langzaam mensen. Sjonge wat gaat dat langzaam.

Paasboodschap

Wees geen ei.

Blijf geen kuiken.

Hoedt u voor hazen en andere dwazen.

Maar volg de Herder

en blijf heel nederig zijn geliefd kuddedier…

 

En verder nog dit.

Vandaag las ik in dagblad Trouw:

“De opstanding is niet waar omdat het in de Bijbel staat, het staat in de Bijbel omdat het waar is.”

Goede Zaterdag

Gisteren is de kogel figuurlijk "door de kerk" gegaan.

Er viel letterlijk één dode.

Vervang het woord 'viel' hier door 'hing'...

Met gepaste stilte herdenken wij vandaag dit Slachtoffer.

Stille Vrijdag

Hoe komt het toch dat tijdens de Kerstdagen alle kerken bomvol zitten, maar je op Goede Vrijdag een kogel door de kerk kunt schieten zonder iemand te raken?

Wij blijven katholiek

Ik lees vandaag in de krant over een initiatief van een aantal katholieken die in een open brief hun bezorgdheid hebben geuit over de wantoestanden in hun kerkafdeling en daarnaast ook schrijven over hun drijfveer om bij de door schandalen geplaagde kerk te willen blijven.

Meer dan honderd katholieken hebben de brief ondertekend. Er is ook een website in de lucht gegaan: wijblijvenkatholiek.nl. Hierop wordt beargumenteerd waarom de oprichters katholiek willen blijven. Ik citeer:

 “Wij denken aan de zorg van katholieken wereldwijd voor ouderen, rouwenden, verslaafden en gevangenen, mensen zonder werk en vluchtelingen.”

Dat klinkt mooi. Maar toch mis ik iets. Of liever gezegd: iemand. Ik mis het noemen van de naam van de stichter en eigenaar van de kerk. Ik mis het Hoofd van het Lichaam van Christus als eerste motivatie om niet weg te lopen. Al is de katholieke kerk natuurlijk niet hetzelfde als dé kerk, al vindt zij zelf nog steeds van wel: zij is slechts een (aanzienlijk) onderdeel daarvan.

Wat zou ik hebben gezegd als ik rooms-katholiek was? Ik denk toch dat ik zou beginnen met Christus. Dat is voor mij namelijk ook precies de reden waarom ik sowieso bij de kerk ben gebleven. Niets anders dan dat. Niet om de fijne mensen die er bijzitten. Ook al is dat soms best het geval. Niet omdat ik het altijd zo fijn vind om er naar toe te gaan. Ook al kom ik vaak gelouterd thuis. Niet omdat de kerk zo’n goed platform is om hulp te bieden aan de naaste, dat kan ook op andere wijzen worden georganiseerd.

Nee, er is slechts één reden waarom ik kerkelijk ben: dat is omdat Jezus Christus zijn kerk heeft gesticht, heeft liefgehad, dat nog steeds doet en zal blijven doen tot aan de voltooiing van zijn koninkrijk in de hemel. Tot die tijd heeft hij zijn eigen lichaam lief en zal dat willen gebruiken om zijn koninkrijk te bouwen. Dwars door elk menselijk falen heen. Ook dat van mij. Daarom blijf ook ik katholiek. Al is het dan niet rooms….